14 December 2017

ဂ်ီစီ ခရီးၾကမ္း - ၉

ေနစရိတ္၊ စားစရိတ္၊ ဖုုန္းေဘလ္၊ ကားအာမခံ၊ က်န္းမာေရးအားမခံ စရိတ္ေတြက တလကိုု တေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ကုုန္ေတာ့ အလုုပ္ၿပ ုုတ္တာ တလေက်ာ္တာနဲ ့ စိတ္ပူရၿပီ။  အလုုပ္ဘယ္ေတာ့ရမလဲ၊ ဘယ္ၿပည္နယ္ ဘယ္ၿမိ ုု ့မွာ အလုုပ္ရမလဲ၊ ဘယ္လိုုရုုန္းကန္ရဦးမလဲ။ အိမ္က ပိုုက္ဆံအတြက္ လံုုးဝစိတ္မပူနဲ ့ ပိုု ့ေပးမယ္ဆိုုေပမဲ့ ေက်ာင္းသားဗီဇာက ကုုန္ေတာ့မယ္၊ ေက်ာင္းလခက မေက်ေသးဘူး၊ ဘြဲ ့ရဖိုု ့က ခရက္ဒစ္ေတြ လုုိေသးတယ္၊ အလုုပ္မရမွာကိုု စိတ္ပူရတာပါပဲ။ အလုုပ္ၿပ ုုတ္တာ ဒုုတိယအၾကိမ္ဆိုုေတာ့ ပထမအၾကိမ္ ကန္တက္ကီတုုန္းကလိုုေတာ့ စိတ္မပူေတာ့ဘူး။ ေနစရိတ္သက္သာေအာင္ ဒီဇင္ဘာလမွာ ဆူနမ္တိုု ့အိမ္မွာ ကပ္ေနဖိုု ့ေၿပာၾကည့္ေတာ့ ဆူနမ္က ဆူေတာ့တာပဲ။ အစ္မ၊ မိဘေတြကိုုပဲ အားကိုုးေနတယ္၊ ဒီအသက္အရြယ္အထိ မရပ္တည္ႏိုုင္ေသးဘူး၊ စိတ္ဆိုုးရင္လည္း သူငယ္ခ်င္း ေကာင္းဖိုု ့အတြက္ ေၿပာရမယ္။ လာေနလိုု ့ရတယ္ အမ္းထရူးကိုု ေမးၾကည့္ဦးမယ္၊ သူလည္း ပိုုက္ဆံေပးေနတာဆိုုေတာ့။ အဲဒီလိုု သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ကေၿပာေတာ့ စိတ္ထဲေထာင္းခနဲ ေဒါသထြက္တယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း သူေၿပာတာ မွန္ေနေတာ့ ေနာက္ေနာင္ ကိုုယ့္ဘာသာ ရပ္တည္ႏိုုင္ေအာင္ ၾကိ ုုးစားမယ္ သူမ်ားကိုု အားမကိုုးေတာ့ဘူး။ ဆူနမ့္ကိုု စိတ္ဆိုုးေပမဲ့ ညီအစ္မလိုုခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းက ကိုုယ့္ကိုုေကာင္းေစခ်င္လိုု ့ေၿပာတာၿဖစ္သလိုု ကိုုယ္ကလည္း စိတ္ထဲေတးထား မွတ္ထားတတ္သူမဟုုတ္။ အစတုုန္းကေတာ့ စိတ္ထဲတင္းကနဲၿဖစ္ေပမဲ့ ေနာက္ေတာ့ဘယ္လိုုမွ မေနေတာ့ဘူး။

နယူးေယာက္အလုုပ္က ေအာ္ဖာကိုု ႏိုုဝင္ဘာလလယ္မွာရ ေၿပာင္းေရႊ ့ဖိုု ့ ၂ ပတ္ပဲအခ်ိန္ရတယ္။ ေပးသင့္တာေတြေပး၊ ပစ္သင့္တာေတြပစ္၊ နယူးေယာက္ကိုု USPS နဲ ့ ပိုု ့သင့္တာေတြပိုု ့။ အားၿခင္းစီစဥ္ၿပီး နယူးေယာက္ကိုု ၂၀၁၃ ဒီဇင္ဘာ ၇ ရက္ေန ့ေၿပာင္း ၉ ရက္ေန ့ ရံုုးတက္။ CPT အင္တန္းရွစ္ ၂ ႏွစ္ခြဲက ၂၀၁၃ ဒီဇင္ဘာမွာကုုန္ၿပီ။ H1B ေလွ်ာက္ဖိုု ့မၿဖစ္ႏိုုင္ေသးေတာ့ CPT ကိုု တစ္ႏွစ္ထပ္တိုုးလိုု ့ရလားလိုု ့ ေက်ာင္းကိုုေမးၾကည့္ေတာ့ ရတယ္ အေဝးသင္ ေလးဘာသာဆက္တက္ ေက်ာင္းလခ ၆၀၀၀ သြင္းရင္ တိုုးေပးမယ္တဲ့။ အလုုပ္ၿပ ုုတ္ထားလိုု ့ ၆၀၀၀ မသြင္းႏိုုင္ဘူး ခြဲေပးလိုု ့ရလားေမးေတာ့ တၿခားသူဆိုုမလုုပ္ေပးဘူး ကိုုယ့္ကိုုေတာ့ လုုပ္ေပးမယ္တဲ့။ ဒီလိုုနဲ ့ သူမ်ားေတြက ၃ ႏွစ္ေလာက္နဲ ့ မာစတာဘြဲ ့ရေပမဲ့ ကိုုယ္ကေတာ့ ေလးႏွစ္တက္ၿပီးမွ မာစတာဘြဲ ့ရတယ္။ နယူးေယာက္က အလုုပ္ရတာနဲ ့ ေက်ာင္းက CPT ကိုု ၂၀၁၄ ဒီဇင္ဘာအထိ တိုုးေပးလိုုက္တယ္။ ေမရီလန္းမွာၾကံ ုုေတြ ့ခဲ့ရတဲ့ မိတ္ေဆြေတြအေၾကာင္းကိုု ေနာက္မွပိုု ့စ္ေရးဦးမယ္။ ၿမိ ုု ့အသစ္၊ အလုုပ္အသစ္၊ အိမ္အသစ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္၊ ေနရာေဒသအသစ္မွာ ေနသားတက်ၿဖစ္ဖိုု ့ ၂ လေလာက္ အခ်ိန္ယူရတယ္။ အိမ္ရွင္ေတြက သေဘာေကာင္းေပမဲ့ အိမ္ရွင့္သမီး ဆယ္ေက်ာ္သက္မေလးက ညဥ့္နက္သန္းေခါင္အထိ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ရုုပ္ရွင္ၾကည့္တယ္။ နယူးေယာက္တိုုက္ခန္းေတြက က်ဥ္းေတာ့ အသံအကုုန္ၾကားရတယ္။
အလုုပ္ကပင္ပန္း အိပ္ေရးကမဝ ေခါင္းေတြ အရမ္းကိုုက္တယ္။

တပတ္ေနၿပီးတာနဲ ့ ဒီအိမ္နဲ ့ေရရွည္မၿဖစ္ဘူးဆိုုၿပီး အိမ္အသစ္ရွာေတာ့ နတ္ဆုုနဲ ့မိုုခ်ီရိွတဲ့ ဂ်ပန္အိမ္ကိုုေတြ ့တယ္။ အိမ္ရွင္ကိုု တလႏိုု ့တစ္ေပးၿပီး ၂ လအၾကာမွာ ဂ်ပန္အိမ္ကိုု ေၿပာင္းတယ္။ ကိုုယ္ရံုုးသြားတဲ့ မနက္ ၈ နာရီဆိုု အိမ္ရွင္ေတြက အိပ္ယာက မႏိုုးေသးဘူး။ ကိုုယ္အိပ္တဲ့အခ်ိန္ ည ၁၁ နာရီ အိမ္ရွင္ေတြက အိမ္ၿပန္မေရာက္ေသးဘူး။ စေန၊ တနဂၤေႏြပိတ္ရက္က အိမ္ရွင္ေတြ ပိတ္ရက္မဟုုတ္ေတာ့ အိမ္ရွင္ေတြနဲ ့ကိုုယ္ တပတ္ေနလိုု ့တခါမွေတာင္ မေတြ  ့ၿဖစ္ဘူး။ အစ္မရဲ ့သူငယ္ခ်င္းအစ္မက ဂ်ပန္အိမ္ကေစ်းၾကီးတယ္ ေစ်းသက္သာတဲ့အိမ္ေတြ ရွာေပးေပမဲ့ ဂ်ပန္အိမ္မွာ အဆင္ေၿပေနေတာ့ မေၿပာင္းေတာ့ဘူး။ ဘယ္ေလာက္ပဲဆူညံေနပါေစ အိပ္ေပ်ာ္တတ္တဲ့သူဆိုုရင္ ကိစၥမရိွေပမဲ့ အသံၾကားရင္ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ အိမ္လခေစ်းၾကီးတယ္ဆိုုေပမဲ့ ဂ်ပန္အိမ္နဲ ့ပဲ အဆင္ေၿပတယ္။ ကိုုယ္ အရင္တုုန္းက ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆူညံေနပါေစ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ စတိတ္ကိုုေရာက္ေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့တာ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ မ်ားလိုု ့နဲ ့တူပါရဲ ့။ ရံုုးက ၃၆ လမ္း အင္ပါရာစတိတ္ အေဆာက္အဦးေနာက္လမ္းမွာ တရုုတ္ကုုမၺဏီဆိုုေတာ့ အလုုပ္မ်ားတယ္။ ပထမဆံုုးလုုပ္ရတဲ့ ပေရာဂ်က္က လဂြါးရီးယားေလဆိပ္ ပေရာဂ်က္ပရိုုပိုုဆယ္ P6 Database ကေန data ေတြကိုု ဂ်ဴးမၾကီးရိုုဆာဆီကေတာင္း database ဒီဇိုုင္းခ်။ application ေရးတဲ့တရုုတ္က main frame application ပဲေရးဖူးေတာ့ Sharepoint နဲ ့မေရးတတ္။

ေဒတာေတြကိုု ခဏခဏေၿပာင္းေတာ့ ရိုုဆာ၊ တရုုတ္ၾကီးနဲ ့ အလုုပ္လုုပ္ရတာ အင္မတန္စိတ္ပင္ပန္းတယ္။ တလအၾကာမွာ ၄၂ လမ္း ဂရမ္းစင္ထရယ္ဘူတာနားက ကလိုုင္းရင့္ MTA က ပေရာဂ်က္ကိုု သြားကူရတယ္။ ကလိုုင္းရင့္ဆိုုဒ္မွာ အလုုပ္လုုပ္ရတာ ပိုုေပ်ာ္တယ္။ ကိုုယ့္ကႊ်မ္းက်င္တဲ့ ပရုုိဂရမ္းမင္းေတြနဲ ့ ေရးရတဲ့အၿပင္ စီနီယာခဲတန္၊ ပေရာဂ်က္မန္ေနဂ်ာ ပတ္ထရီရွာတိုု ့နဲ ့ အလုုပ္လုုပ္ရတာ အရမ္းအဆင္ေၿပတယ္။ H1B ေလွ်ာက္ေပးဖိုု ့ ေဖေဖၚဝါရီလမွာ ရံုုးကိုုေမးၾကည့္ေတာ့ ဒါရိုုက္တာမက ကိုုယ့္ရဲ ့လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ ခဲတန္နဲ ့ပတ္ထရီရွာတိုု ့ကိုု ကိုုယ့္အလုုပ္လုုပ္တာ ဘယ္လိုုေနလဲလိုု ့ ေမးၾကည့္တယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုုးက အလုုပ္ၾကိ ုုးစားတယ္ ကလိုုင္းရင့္နဲ ့လည္း အဆင္ေၿပတယ္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မူလည္း ေကာင္းတယ္လိုု ့ ေထာက္ခံေပးတယ္။ H1B ေလွ်ာက္ဖိုု ့ လိုုအပ္တဲ့စာရြက္စာတမ္းေတြကိုု ရံုုးကေပးၿပီး ေရွ ့ေနခ၊ appliciation fees ေတြကိုု ကိုုယ့္ဘာသာေပးရတယ္။ ဆူနမ့္ကုုမၺဏီက်ေတာ့ ေရွ ့ေနခ၊ ေလွ်ာက္ခေတြကိုု ရံုုးကေပးတယ္။ ရံုုးကလူေတြကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ရံုုးကေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တရုုတ္ေရွ ့ေနနဲ ့ လုုပ္ၾကတယ္။ ေရွ ့ေနခ ၁၅၀၀၊ application fee ၁၅၀၀ ကိုု ရံုုးက ခ်က္လက္မွတ္ေရးေပး၊ ရံုုးကိုု ကိုုယ္ကၿပန္ေပး၊ Fedex ဖိုုး ဘာေၾကးညာေၾကးနဲ ့ H1B အတြက္ ၃၀၀၀ -  ၃၅၀၀ ေလာက္ကုုန္တယ္။ ပထမဆံုုး H1B ဆိုုရင္ ဧၿပီ ၁ ရက္ေန ့မွာပဲ လက္ခံတဲ့အတြက္ ဧၿပီ ၁ ရက္ေန ့အေရာက္ အစိုုးရကလက္ခံတဲ့ ၈၅၀၀၀ ထဲပါေအာင္ ပိုု  ့ရတယ္။

လစ္ဘာတီရုုပ္တုု နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္
ဇႈလိႈင္ ၄၊ ၂၀၁၃။

ဧၿပီ ၁ ရက္ေန ့ အမွီပိုု ့ဖိုု ့ အခ်က္အလက္ေတြ မွန္မမွန္၊ လိုုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြပါမပါ ေသေသခ်ာခ်ာ အထပ္ထပ္စစ္ရတယ္။ အစိုုးရကသတ္မွတ္ထားတဲ့ ၈၅၀၀၀ ထက္ ေလွ်ာက္တဲ့သူအေရအတြက္က ၃ ဆမ်ားေနလိုု ့ lottery စနစ္နဲ ့ အရင္စစ္ခ်တယ္။ lottery ေအာင္မွ ေနာက္တဆင့္ စဥ္းစားတယ္။ H1B ေလွ်ာက္လႊာကိုု ဧၿပီ ၁ မွာ တင္ရၿပီး ေအာက္တိုုဘာကိုု အေၿဖသိရၿပီ။ အေၿဖမသိခင္ ေက်ာင္းသားဗီဇာကုုန္သြားခဲ့ရင္ ခြင့္ယူ၊ unpaid leave ယူၿပီး H1B Approved ၿဖစ္ၿပီဆိုုမွ အလုုပ္ၿပန္လုုပ္လိုု ့ရတယ္။ ရံုုးက H1B ေလွ်ာက္တဲ့ ၆ ေယာက္ထဲမွာ ၃ ေယာက္က ရီဂ်က္ဆိုုတဲ့သတင္း စီနီယာခဲတန္ဆီက ၾကားေတာ့ ေနမေကာင္းခ်င္သလိုုေတာင္ၿဖစ္တယ္။ အိႏိၵယမေလးက approved ၿဖစ္ၿပီး ပီအိပ္ခ်္ဒီတက္ေနတဲ့ တေလာကမွ သမီးေလးေမြးထားတဲ့ တရုုတ္ကေလးက ရီဂ်က္ ။ စန္းစန္း နင့္မွာ ဘာကဒ္ရိွလဲလိုု ့ ေရွ ့ေနကေမးေတာ့ SSN (Social Security Number) ကဒ္၊ ဒရိုုင္ဘာလိုုင္စင္ကဒ္ရိွတယ္။ အီးေအဒီ EAD ကဒ္လိုုမ်ိဳးရိွလား ဘာကဒ္မွမရိွဘူး I20 စာရြက္ရဲ ့ ေနာက္ဆံုုးစာရြက္မွာ ဘယ္ကုုမၺဏီ၊ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္လိုုရာထူးနဲ ့၊ ဘယ္ေန ့ဘယ္ရက္အထိ CPT အင္တန္းရွစ္ အလုုပ္လုုပ္ခြင့္ရိွတယ္ဆိုုတဲ့ စာရြက္ပဲရိွတယ္။ အဲဒါကိုု USCIS ဗာမြန္ရံုုးက အီးေအဒီကဒ္တင္ပါဆိုုေတာ့ ဘယ္လိုုလုုပ္ရမလဲ။ အရာရိွက ဗီဇာအေၾကာင္း နားမလည္ဘူး ၿပန္တင္ရမယ္ ၿပန္တင္ခ ၅၀၀ ေပးရမယ္။ ေက်ာင္းသားဗီဇာကလည္း ကုုန္ေတာ့မယ္ H1B ကလည္း ရီဂ်က္မ်ားတယ္ ၾကားတယ္။

ေက်ာင္းကိုု CPT အင္တန္းရွစ္ ထပ္တိုုးလိုု ့ရလားေမးၾကည့္ေတာ့ ထပ္မတိုုးေပးႏိုုင္ေတာ့ဘူး၊ တၿခားေက်ာင္းကိုုရွာ၊ တကၠသိုုလ္၊ NGO အလုုပ္မ်ိဳးကိုုရွာ၊ သူတိုု ့က ကိုုတာမလိုုေတာ့ H1B ၊ ဂရင္းကဒ္ ေလွ်ာက္ရင္ၿမန္တယ္။ အင္ဒီးယားနားၿပည္နယ္ ဖိုု ့ဝိန္းၿမိ ုု ့မွာ ေဗာ္လန္တီယာလုုပ္ဖူးတဲ့ အဖြဲ ့အစည္းကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ အလုုပ္မရိွဘူး။ ဆူနမ့္ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒယ္လာဝဲယားၿပည္နယ္မွာ ေက်ာင္းတေက်ာင္းရိွတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့လိုု ဗီဇာအခက္အခဲၾကံ ုုတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုု ရိုုက္စား အဲေလ ခဏကယ္တင္ေပးတဲ့ေက်ာင္း ဆိုုပါေတာ့။ ပထမဆံုုးေန ့မွာ CPT ထုုတ္ခိုုင္းတဲ့ ဒီေတာ့ ငါးရက္အလုုပ္လုုပ္ ပိတ္ရက္မွာ ေက်ာင္းသြားတက္ H1B Approved ၿဖစ္ခဲ့ရင္ မတက္နဲ ့ေတာ့။ H1B ရီဂ်က္ၿဖစ္ခဲ့ရင္ ေက်ာင္းဆက္တက္ ေနာက္ႏွစ္ H1B ဆက္ေလွ်ာက္ ရရင္ေက်ာင္းမတက္နဲ ့ေတာ့။ ဘြဲ ့ရဖိုု ့ထက္ ဗီဇာ status ကိုု ထိန္းတဲ့သေဘာ။ လိုုအပ္တဲ့ အလုုပ္ေအာ္ဖာစာ၊ လခ ၃ လ၊ ဘဏ္စာရင္း ၃ လ၊ ဘြဲ ့လက္မွတ္၊ အမွတ္စာရင္း၊ grading ၊ transcripts ေတြပိုု ့ေတာ့ ကိုုယ့္ေလွ်ာက္လႊာကိုု လက္မခံဘူး grading ၃ ေအာက္ နည္းေနလိုု ့တဲ့။ ေက်ာင္းက မၿပီးေသးဘူး ေက်ာင္းၿပီးရင္ေတာ့ grading ၃ ေက်ာ္မွာပါ ဆူပါဗိုုက္ဆာ၊ ပေရာ္ဖက္ဆာေတြဆီက ေထာက္ခံခ်က္ယူေပးပါမယ္လိုု ့ ေၿပာတာေတာင္ လက္မခံဘူး။ အစ္မသူငယ္ခ်င္းက ယိုုးဒယားဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းက ဆုုေတာင္းၿပည့္တယ္လိုု ့ေၿပာလိုု ့ သြားဆုုေတာင္းေသးတယ္။

ကိုုယ္ၾကိ ုုးစားလိုု ့ရတာ အကုုန္ၾကိ ုုးစားၿပီးၿပီ H1B ရမရကေတာ့ ကံပဲ။ မရရင္ ၂၀၁၄ ဒီဇင္ဘာ CPT ကုုန္တဲ့အထိ အလုုပ္လုုပ္ ေက်ာင္းအေၾကြးေတြဆပ္။ ေနဖိုု ့ကံပါရင္ေတာ့ ရလိမ့္မယ္ ကိုုယ္လုုပ္ႏိုုင္တာက ဆုုေတာင္းတာပဲ လုုပ္ႏိုုင္ေတာ့တယ္။ ၂၀၁၃ စက္တင္ဘာ ၁၁ ေက်ာင္း replacement office က ဂ်ဴလီက စက္တင္ဘာ ၉  ရက္ေန ့မွာ ကိုုယ့္ status ေၿပာင္းသြားတဲ့အေၾကာင္း၊ H1B ရၿပီ ေအာက္တိုုဘာ ၁ ရက္ေန ့မွာ effect ၿဖစ္မဲ့အေၾကာင္း၊ ကြန္ဂရက္က်ဴေလးရွင္းလုုပ္တဲ့ အီးေမးလ္ရေတာ့မွ ေရွ ့ေန ့ကိုုလွမ္းေမး ေရွ ့ေနက အတည္ၿပ ုုေပးေတာ့မွ ေပ်ာ္လိုုက္တာ။ ေနာက္ထပ္ ၃ ႏွစ္ေနလိုု ့ရၿပီ အလုုပ္မၿပ ုုတ္ရင္ေပါ့ H1B နဲ ့က အလုုပ္ေၿပာင္းဖိုု ့မလြယ္ဘူး။ အလုုပ္ေၿပာင္းခ်င္ရင္ အလုုပ္အသစ္က H1B Transfer ေလွ်ာက္ ရေတာ့မွ အလုုပ္သစ္ကိုု ေၿပာင္းၾကတာမ်ားတယ္။ H1 Transfer လိုု ့ ေခၚၾကေပမဲ့ H1 အသစ္တင္တာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ပထမဆံုုး H1B ေလွ်ာက္သလိုု ဧၿပီ ၁ ရက္ေန ့မွ တင္ရတာမဟုုတ္ဘူး။ ၾကိုု က္တဲ့အခ်ိန္မွာ ၾကိ ုုက္သေလာက္  H1B Transfer ေလွ်ာက္လႊာ တင္လိုု ့ရတယ္။ H1 Transfer ၂ ခုုေလွ်ာက္တယ္ဆိုုပါေတာ့ ၂ ခုုစလံုုးရရင္ေတာင္ ၁ ခုုပဲ အလုုပ္လုုပ္ခြင့္ရိွတယ္။ H1 Transfer လုုပ္ရင္ အလုုပ္တခုုနဲ ့တခုုၾကား gap ၿဖစ္ေနရင္ စာရြက္စာတမ္းေတြ ထပ္ေတာင္းခံရ ရီဂ်က္ၿဖစ္ႏိုုင္တယ္ safe မၿဖစ္ဘူးဆိုုပါေတာ့။ ဒီရံုုးမွာပဲ ဂရင္းကဒ္ရတဲ့အထိေနၿပီး ဂရင္းကဒ္ရတာနဲ ့ အလုုပ္ထြက္မယ္လိုု ့ စိတ္ကူးထားေပမဲ့ ၾကံစည္ထားတဲ့အတိုုင္း ၿဖစ္မလာတဲ့အခါ ခက္ခဲရႈပ္ေထြးလွတဲ့ employment based ဂရင္းကဒ္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ ၾကံ ုုေတြ ့ရတာေတြကေတာ့ ေနာက္အပိုုင္းမွ ဆက္ပါဦးမယ္။

စန္းထြန္း
ဒီဇင္ဘာ ၁၄၊ ၂၀၁၇။

06 December 2017

ဂ်ီစီ ခရီၾကမ္း - ၈

အလုုပ္ၿပ ုုတ္ၿပီဆိုုတာနဲ ့ ေက်ာင္းကိုု အရင္ဆံုုး အေၾကာင္းၾကားေတာ့ ေက်ာင္းက ေက်ာင္းလခအေၾကြး  လစဥ္ဆပ္ေနတာေတြကိုု ရပ္ေပးတယ္။ အလုုပ္ရၿပီဆိုုတာနဲ ့ ကုုန္က်စရိတ္၊ လခေတြေပၚမူတည္ၿပီး ေက်ာင္းလခအေၾကြး တလကိုုဘယ္ေလာက္ ဆပ္ရမယ္ဆိုုတာ ေက်ာင္းကဆံုုးၿဖတ္ပါတယ္္။ အလုုပ္ဝင္ၿပီး ၂ လဆိုုတာနဲ ့ ေက်ာင္းအေၾကြးေတြ စဆပ္ရၿပီ။ အတိုုးႏူန္းက ၉  လား ၁၂ လား မမွတ္မိေတာ့ဘူး အတိုုးႏႈန္းမ်ားလိုု ့ ဆပ္ႏိုုင္သမွ် မ်ားမ်ားဆပ္ႏိုုင္ေအာင္ ၾကိ ုုးစားရတယ္။ ဖယ္ဒရယ္ခြန္၊ စတိတ္ခြန္ (ၿပည္နယ္ေပၚမူတည္ပါတယ္ တန္နက္ဆီ၊ တကၠဆပ္ၿပည္နယ္တိုု ့က ၿပည္နယ္ခြန္ ေပးစရာမလိုု။ ၿပည္နယ္ခြန္ ေပးစရာမလိုုေတာ့ လစာလည္း နည္းတယ္။ ကိုုယ္ေနတဲ့ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ကေတာ့ ၿပည္နယ္ခြန္ ေပးရတယ္) ၊ Social Security (ပင္စင္ခြန္) ေပးရၿပီး မက္ဒီကဲလ္ခြန္ (က်န္းမာေရးခြန္) ေတာ့ ေပးစရာမလိုု။ အခြန္တလ တေထာင္ေက်ာ္ ႏွစ္ေထာင္နီးပါး ေဆာင္ရတယ္။ ဆူရီွလိပ္တဲ့ေကာင္ေလးတေယာက္က သူကေတာ့ ဆူရီွလိပ္တာ ဘယ္ေလာက္ရတယ္ ဘယ္ေလာက္ကုုန္တယ္ ဘယ္ေလာက္က်န္တယ္ အစ္မလစာ ဘယ္ေလာက္ရလဲေမးေတာ့ ရတဲ့လစာထက္ အမ်ားၾကီးေလွ်ာ့ေၿပာ ေက်ာင္းအေၾကြး တလကိုုဘယ္ေလာက္ဆပ္ရတယ္ လကုုန္ပိုုက္ဆံကုုန္ တၿပားမွမစုုမိဘူးလိုု ့ ေၿပာလိုုက္ရဖူးတယ္။ သူ ့လစာက အစိုုးရကိုု ကိုုယ္အခြန္ေဆာင္ေနသေလာက္ပဲဆိုုတာ သိသြားရင္ စိတ္အားငယ္မွာစိုုးလိုု ့။

စတိတ္ေက်ာင္းကိုု ေရာက္တာနဲ ့ ပထမဆံုုးသင္ရတာ အေမရိကန္ယဥ္ေက်းမႈသင္ခန္းစာ။ အေမရိကန္မွာ အသက္၊ အိမ္ေထာင္ရိွလား၊ ကေလးရိွလား၊ ဘာလုုပ္သလဲ၊ လစာဘယ္ေလာက္ရလဲေမးတာ အင္မတန္ရိုုင္းပါတယ္တဲ့။ လစာအနည္းအမ်ားဆိုုတာ ပညာ၊ အရည္အခ်င္း၊ ကံတရားေပၚ မူတည္ပါတယ္။ ဆူရီွလိပ္တဲ့သူရဲ ့လစာနဲ ့ အိုု္င္တီသမားလစာ အရမ္းကြာသလိုု အိုုင္တီသမားရဲ ့ တလဝင္ေငြဟာ ကေလးအထူးကုုဆရာဝန္တေယာက္ရဲ ့တရက္ဝင္ေငြပဲ ရိွတယ္။ ကိုုယ့္ထက္ေတာ္တဲ့သူက ကိုုယ့္ေလာက္အလုုပ္ကံမေကာင္း ကိုုယ့္ေလာက္မေတာ္တဲ့သူက အလုုပ္ကံေကာင္းတာေတြ ေတြ ့ရေတာ့ ကံတရားကိုု ယံုုၾကည္လာတယ္။ ၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာ ခရစ္စမတ္ပိတ္ရက္ ၁၀ ရက္ ေမရီလန္းကိုု လာလည္တုုန္းက ရာဂ်တ္ အိုုင္ဘီအမ္မွာ အလုုပ္ရတယ္ဆိုုၿပီး LinkedIn ဆိုုဒ္မွာ ေတြ ့လိုုက္တဲ့အေၾကာင္း ဆူနမ္တိုု ့ကိုု ေၿပာၿပေတာ့ ရာမားက အမွတ္မွားတာေနမွာပါလိုု ့ေတာင္ ေၿပာေသးတယ္။ မာစတာဘရိမ္းလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့နာမည္ေပးထားတဲ့ မိုုင္းဖန္ အိုင္ဘီအမ္အင္တာဗ်ဴး ၃ ဆင့္မွာက်၊ ကန္တက္ကီအလုုပ္က ဆူပါဗိုုက္ဆာဝီလီယမ္ဂရင္းက အိုုင္ဘီအမ္အင္တာဗ်ဴး ၂ ဆင့္မွာက်။ မိုုင္းဖန္ဆီကေန အိုုင္ဘီအမ္အင္တာဗ်ဴး အရမ္းခက္တယ္လိုု ့ ၾကားဖူးတယ္။

၂၀၁၃ ေဖေဖၚဝါရီ ေမရီလန္းၿပည္နယ္ကိုုေၿပာင္းေတာ့ တန္နက္စီၿပည္နယ္က အမ္းထရူးက ဆူနမ့္အိမ္မွာ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ ရာဂ်တ္နဲ ့အမ္ထရူးက တန္နက္စီၿပည္နယ္ မန္းဖစ္ၿမိ ုု ့က ယူပီအက္စ္ရံုုးမွာ အတူလုုပ္ခဲ့တယ္။ သူ သိပ္မလုုပ္ႏိုုင္ဘူး သိပ္ခက္တာေတြ မခိုုင္းပါနဲ ့ လြယ္တာေတြပဲ ခိုုင္းပါလိုု ့ ဆူပါဗိုုက္ဆာကိုု ေၿပာတဲ့ ရာဂ်တ္။ ဆူနမ္၊ ရာမား၊ ဂဂၤါ၊ ရာဂ်တ္တိုု ့က နီေပါကေန ေက်ာင္းတက္ဖိုု ့ စတိတ္ကိုု အတူလာခဲ့ၾကတာ။ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ထေရလာမွာ ထမင္းစုုခ်က္စားရင္ ရာဂ်တ္က အာလူးသုုတ္ကိုု မဆလာေတြ အမ်ားၾကီးထည့္လိုု ့ သူပဲစားႏိုုင္ က်န္တဲ့သူေတြ မစားႏိုုင္။ ေက်ာင္းသား ၅ ေယာက္ စုုဝယ္ထားတဲ့ကားကိုု ရာဂ်တ္ပဲ ေမာင္းလြန္းလိုု ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၿငိၿငင္တာခံရတဲ့သူ။ ရာဂ်တ္ဟာ ကိုုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ မွ်တတဲ့စိတ္မရိွလိုု ့ သူ ့ကိုုဘယ္သူမွ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး မေပါင္းဘူး။ အိုုင္ဘီအမ္မွာလုုပ္ေနတဲ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းအိႏိၵယသားက အလုုပ္သြင္းေပးတာဆိုုေပမဲ့ အင္မတန္ခက္တဲ့ အင္တာဗ်ဴး ၅ ဆင့္ကိုု ဘယ္လိုုေက်ာ္ၿဖတ္ခဲ့လဲမသိ။ သူ ့အေၾကာင္း အမ္းထရူးဆီကေန သိထားေတာ့ ရာဂ်တ္ အိုုင္ဘီအမ္မွာ အလုုပ္ရတာကိုု အံ့ၾသၾကတာေပါ့။ ကိုုယ္တိုု ့ေလးေယာက္ ခရီးေတြသြားၾကတာကိုု ေၿမာက္ဘက္အက်ဆံုုး ကေနဒါနဲ ့ကပ္လ်က္ မင္နီဆိုုးတားၿပည္နယ္မွာေနတဲ့ ရာဂ်တ္က အားက်တယ္လိုု ့ေၿပာရင္ ကိုုယ္တိုု ့ကလည္း အိုုင္ဘီအမ္မွာ အလုုပ္ရစမ္းပါ ေဝးလံေခါင္သီတဲ့ေနရာမွာ ေနႏိုုင္ပါတယ္လိုု ့။

အိုုရွင္းစီးတီး၊ ေမရီလန္းၿပည္နယ္၊ ဂ်ဴလိႈင္ ၇၊ ၂၀၁၃။

စတိတ္မွာ အရင္ဆံုုး ဖုုန္းအင္တာဗ်ဴး၊ ေရးေၿဖစာေမးပြဲေအာင္မွ လူေတြ ့အင္တာဗ်ဴး ေခၚပါတယ္။ ေမရီလန္းကိုု ေရာက္တာနဲ ့ လူေတြ ့အင္တာဗ်ဴး ၃ ၊ ၄ ခုုေလာက္ ရတယ္။ အလယ္ပိုုင္းထက္စာရင္ အေရွ ့၊ အေနာက္ကမ္းေၿခ၊ ေတာင္ဖက္ပိုုင္းေတြမွာ အလုုပ္ပိုုေပါေတာ့ အလုုပ္ၿမန္ၿမန္ ရလြယ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကြန္ပ်ဴတာသိပၺံ႒ာန ဒါရုုိက္တာအီလင္းက ကိုုယ့္ကိုု ၿမိ ုု ့ၾကီးေတြမွာ အလုုပ္သြားရွာလိုု ့ အၾကံေပးတာ။ ရာမားသြင္းေပးလိုု ့ အမ္းထရူးက ရာမားလုုပ္ေနတဲ့ ကုုမၺဏီမွာ အလုုပ္ရတယ္။ စတိတ္မွာ networking အဆက္အသြယ္က အရမ္းအေရးပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း၊ စီနီယာေတြက သြင္းေပးရင္၊ ဆူပါဗိုုက္ဆာ၊ ပေရာ္ဖက္ဆာေတြက ေထာက္ခံခ်က္ေရးေပးရင္ ၿမန္ၿမန္အလုုပ္ရတယ္။ အလုုပ္ၿပ ုုတ္တာ ၃ လခြဲရိွၿပီဆိုုေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ပေရာဂ်က္စီမံခန္ ့ခြဲေရး ၁ လသင္တန္း သြားတက္ရတယ္။ ေလယာဥ္ခမတတ္ႏိုုင္လိုု ့ ဘတ္စ္ကား ေန ့လည္ ၂ နာရီ ေမရီလန္းၿပည္နယ္ကထြက္ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ ပစ္စဘာ့ဂ္ၿမိ  ုု ့ မွာကားေၿပာင္း အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ကိုုၿဖတ္ အီလီႏြိဳက္ၿပည္နယ္ ခ်ီကာဂိုုၿမိ ုု ့မွာ ကားေၿပာင္း အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္ ဘာလင္တန္ၿမိ ုု ့မွာ ကားေၿပာင္း ေနာက္ေန ့ညေနေစာင္း ၄ နာရီေလာက္မွာ အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္ ဖဲလ္ဖီးၿမိ ုု ့ကိုုေရာက္တယ္။ ပစ္စဘာ့ဂ္ၿမိ ုု ့ေလးက ကေလာၿမိ ုု ့ေလးလိုု အင္မတန္သာယာတယ္။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကေန ေက်ာင္းကိုု နာရီဝက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ေက်ာင္းသားေရးရာ႒ာနကိုု လာၾကိ ုုဖိုု ့ အကူအညီေတာင္းလိုု ့ရေပမဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္လိုု ့။ ဒီတေခါက္ ေက်ာင္းၿပန္ရတာ ကိုုယ့္ၿမိ ုု ့ကိုုယ့္ဇာတိကိုု ေရာက္သလိုု ခံစားရတယ္။

ေက်ာင္းသားေရးရာ႒ာနကိုသြား စာရင္းသြင္း အခန္းေသာ့၊ ထမင္းစားလက္မွတ္ေတာင္း။  ပေရာဂ်က္စီမံခန္ ့ခြဲမႈသင္တန္းမွာ ကယ္လီဖိုုးနီးယားၿပည္နယ္ကလာတဲ့ တရုုတ္၊ ဝါရွင္တန္ၿပည္နယ္ကလာတဲ့ မြန္ဂိုုလီးယား၊ ေမရီလန္းကလာတဲ့ ကိုုယ္ သံုုးေယာက္တည္း။ အားလံုုးက ၃ လအတြင္း အလုုပ္မရလိုု ့ ေက်ာင္းသားဗီဇာ စေတးတပ္ကိုု ထိန္းတဲ့အေနနဲ ့ ေက်ာင္းကိုုၿပန္လာရတာ။ သူတိုု ့ ၂ ေယာက္မွာ ကားပါလာတယ္။ မြန္ဂိုုလီးယားေက်ာင္းသားက ကားကိုု shipping နဲ ့ပိုု ့၊ တရုုတ္ေက်ာင္းသားက ကားေမာင္းလာတာ။ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ကေန ေမရီလန္းၿပည္နယ္အထိ မိုုင္ ၆၀၀ ေမာင္းတဲ့အေၾကာင္း ေၿပာၿပေတာ့ နင့္မွာ ခ်ိန္းပါလား၊ ကားတာယာမွာ ေရခဲခြဲတဲ့ဟာေတြပါလား မပါဘူး ကားအေၾကာင္း နားလည္လား နားမလည္ဘူး။ အဲဒါေတြမပါဘဲ မိန္းကေလးတေယာက္တည္းေမာင္းတာ ေတာ္ေတာ္မိုုက္မဲတာပဲလိုု ့ ေကာင္းခ်ီးေပးၾကတယ္။ သူတိုု ့ ၂ ေယာက္က အာဂ်ီရိုုေဆာင္မွာ မနက္နဲ ့ေန ့လည္စာပဲစားတယ္ ညေနစာကိုု အၿပင္မွာစားတယ္။ တႏွစ္လံုုး အာဂ်ီရိုုေဆာင္မွာ ၿဖစ္ညွစ္စားခဲ့ၿပီးၿပီ ေတာ္ပါေတာ့ ေနာက္ထပ္မစားႏိုုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ အာဂ်ီရိုုေဆာင္က ေအာ္ဂင္းနစ္အသီးအႏွံေတြက အင္မတန္ေကာင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၿမိ ုု ့ထဲကအၿငိမ္းစားေတြ ေက်ာင္းမွာလာစားၾကတာ။ ကိုုယ္ရဲ ့မက္ဘုုတ္ကြန္ပ်ဴတာထဲကိုု ေက်ာင္းကအင္တာနက္ေကဘယ္သြင္းလိုု ့မရလိုု ့ ဆူနမ့္ကုုိ လွမ္းေမးေတာ့ အဲ့ဒီအေၾကာင္း ခုုပဲေၿပာေနၾကတာတဲ့။ ေဝါမတ္ဆိုုင္မွာ router သြားဝယ္ၿပီး အင္တာနက္ေကဘယ္ကိုု router ထဲထည့္ေတာ့မွ အဆင္ေၿပတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္ၿပီး တပတ္အၾကာ အလုုပ္ေအာ္ဖာရလိုု ့ ေမရီလန္းကိုု ၿပန္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ router ကိုု ေဝါမတ္ဆိုုင္ၿပန္ပိုု ့ တပတ္အလကားသံုုးလိုုက္ရတယ္။

အၿပန္ဘတ္စ္ကားမွာ အင္ဒီယားနားၿပည္နယ္ အင္ဒီယားနားပိုုလစ္ၿမိ ုု ့က တက္လာတဲ့ ၿမန္မာမေလးနဲ ့ မိတ္ေဆြဖြဲ ့ သူက နယူးေယာက္သြားမွာတဲ့။ အဲဒီလိုုနဲ ့ ခ်ီကာဂိုုၿမိ ုု ့လည္ေခါင္ကိုု ထရန္စစ္အေနနဲ ့  ဘတ္စ္ကားနဲ ့ ေလးေခါက္ၿဖတ္ဖူးေပမဲ့ ခ်ီကာဂိုုၿမိ ုု  ့ထဲ တခါမွမလည္ဖူးခဲ့ဘူး။ အလုုပ္က ဝါရွင္တန္ဒီစီၿမိ ုု ့ထဲက ကယ္ပီတယ္ေဘးနားမွာ။ အင္တာဗ်ဳးတဲ့သူက hazel မ်က္လံုုးအေရာင္လွလွနဲ ့ လူမည္းစပ္တဲ့သူ၊ အလုုပ္က အလုုပ္သမား႒ာနကိုု လုုပ္ေပးရမွာဆိုုေတာ့ စီတီဇင္လိုုခ်င္တာ၊ တစ္ႏွစ္ၿပည့္ရင္ H1B ေလွ်ာက္ေပးမယ္တဲ့။ တရုုတ္မ ကလဲယားနဲ ့ကိုုယ္က တခန္းတည္း၊ အေမရိကန္ ၂ ေယာက္၊ အိႏိၵယတေယာက္၊ ပေရာဂ်က္မန္ေနဂ်ာ၊ business analyst ၊ office staff ၊ HR ဒီစီရံုုးမွာ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ပဲရိွတယ္။ ဆူနမ္တိုု ့အိမ္ကေန ဘူတာရံုုကိုု ငါးမိနစ္ေမာင္း၊ ကားကိုုဘူတာရံုုမွာထား၊ ရထား ၁ နာရီ ၂၀ မိနစ္စီး။ အလုုပ္ဝင္ၿပီး တလမၿပည့္ခင္ အိမ္ခန္းရွာတယ္။ Rockville က ၿမန္မာအိမ္၊ အိႏိၵအိမ္ သြားၾကည့္တယ္။ ၿမန္မာအိမ္ရွင္က သေဘာေကာင္းေပမဲ့ ေရခ်ိဳးခန္းကိုု ေယာက်္ားေလး ၂ ေယာက္နဲ ့ ရွယ္သံုုးရမယ္။ Silver Springs က townhouse အိမ္ရွင္က အမည္းမ၊ ေရခ်ိဳးခန္းအိမ္သာ တေယာက္တည္းသံုုးရတယ္၊ ေစ်းနည္းနည္းၾကီးေပမဲ့ အဲဒီအိမ္ပဲ ေရြးၿဖစ္တယ္။ အိမ္ကေန ဘူတာရံုုကိုု ငါးမိနစ္ေမာင္း၊ ဘူတာရံုုမွာ ကားထားခဲ့၊ အနီေရာင္လိုုင္းအစ Glemont ဘူတာကေန ဝါရွင္တန္ဒီစီၿမိ ုု ့ထဲကိုု နာရီဝက္ေလာက္စီး။ ဆူနမ္တိုု ့က အနီေရာင္အဆံုုး Shady Grove ဘူတာနားမွာေနတာ။ ရထားအစအဆံုုးဆိုုရင္ ၁ နာရီခြဲေလာက္ၾကာေပမဲ့ အိမ္ကေန ဆူနမ့္အိမ္ကိုု မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ပဲ ေမာင္းရတယ္။

ဂရိတ္စမုုတ္ကီေတာင္၊ တန္နက္ဆီၿပည္နယ္၊ စက္တင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၃။

ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့ ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္၊ နယူးေယာက္၊ တန္နက္စီၿပည္နယ္က ဂရိတ္စမုုတ္ကီးေတာင္၊ အိုုရွင္းစီးတီး၊ ဗာဂ်ီးနီးယားၿပည္နယ္ ခရီးေတြသြားၿဖစ္တယ္။ အလုုပ္သမား႒ာနက ငါးႏွစ္ကြန္းထရပ္ကိုု ၃ ႏွစ္နဲ ့ရပ္ၿပီး တၿခားကုုမၺဏီကိုု ေပးခ်င္ေနတာဆိုုေတာ့ အလုုပ္သိပ္မရိွဘူး။ ကုုမၺဏီကလည္း ကြန္းထရပ္မရပ္ဖိုု ့ ၾကိ ုုးစားေနတယ္။ ေသာၾကာေန ့ဆိုု တရုုတ္မ ကလဲယားကြမ္း၊ စကၤာပူသူ နီကိုုးတိုု ့နဲ ့ ေန ့လည္စာစား။ ပိတ္ရက္ဆိုု ေနရွင္နယ္ေမာလ္က ၿပတိုုက္ေတြသြား။ ေနရွင္နယ္ေမာလ္မွာ ကိုုယ္မေရာက္ဖူးတဲ့ ၿပတိုုက္ ၂ ခုုပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ကလဲယားကြမ္းနဲ ့ ေမရီလန္း၊ ဗာဂ်ီးနီးယား၊ အေနာက္ဗာဂ်ီးနီးယား ၿပည္နယ္ ၃ ခုုဆံုုတဲ့ ဟာပါးဖယ္ရီမွာ ေတာင္သြားတက္ၾကတယ္။ ၂၀၁၃ ေအာက္တိုုဘာ ၁ ကေန ၁၆ အထိ အစိုုးရပိတ္လိုုက္ေတာ့ ရံုုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပိတ္ၾကတဲ့အထဲ ကိုုယ္တိုု ့ရံုုးလည္းပါတယ္။ ရာမားနဲ ့ အမ္းထရူးတိုု ့ရံုုး NIH (National Institute of Health) ကေတာ့ ေအာက္တိုုဘာ ၁၇ မွာ ၿပန္ဖြင့္ေပမဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ရံုုးကေတာ့ ဖြင့္မလာခဲ့ဘူး။ ကြန္းထရပ္ကိုု တၿခားရံုုးက ရသြားၿပီမိုု ့  အလုုပ္ၿပ ုုတ္ၿပန္ၿပီေပါ့ ႏွစ္ခါ။ ကလဲယား၊ စီနီယာေတြကိုု ကြန္းထရပ္ရသြားတဲ့ရံုုးက ၿပန္ေခၚတယ္။ ကလဲယား၊ ဗီယက္နမ္ေလး သက္ငုုယင္က ေထာက္ခံေပးေပမဲ့ စီတီဇင္မဟုုတ္၊ ပေရာဂ်က္အစကတည္းက ပါခဲ့တဲ့သူမဟုုတ္လိုု ့ ကိုုယ့္ကိုုမေခၚဘူး။ ကိုုယ့္ resume ကိုု monster ဆိုုဒ္မွာေတြ ့လိုု ့ နယူးေယာက္အလုုပ္ကိုု စိတ္ဝင္စားလားတဲ့။

ဖုုန္းအင္တာဗ်ဴးေအာင္ၿပီး နယူးေယာက္မွာ ေရးေၿဖ၊ လူေတြ ့စာေမးပြဲ လာေၿဖဖိုု ့ေခၚတယ္။ အိမ္ရွင့္တူမ ဇာရာလည္း နယူးေယာက္ကိုု ေရာက္ဖူးခ်င္ေတာ့ ဘတ္စ္ကားနဲ ့ နယူးေယာက္ကိုု မနက္သြားညၿပန္ သြားၾကတယ္။ Port Authority Bus Terminal ကေန ၿမိ ုု ့ထဲလမ္းေလွ်ာက္ Bryant Park ဝင္လည္ ေန ့လည္ ၂ နာရီထိုုးေတာ့ ၃၆ လမ္းရံုုးကိုုသြား ေရးေၿဖလူေတြ ့အင္တာဗ်ဴးေၿဖ။ ဂရမ္းစင္ထရမ္နားေလွ်ာက္လည္ ညေန ၅ နာရီထိုုးခါနီး ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကိုုေၿပး ညဥ့္နက္မွ ဝါရွင္တန္ဒီစီေရာက္တယ္။ ေကာ္လိုုရာဒိုုၿပည္နယ္ တကၠသိုုလ္တခုုက ေအာ္ဖာကမ္းခ်င္တယ္။ အၾကီးအကဲတေယာက္ ၿပန္ေရာက္ၿပီး ဆံုုးၿဖတ္တာကိုု ေစာင့္ေနတာတဲ့။ နယူးေယာက္အလုုပ္က ေအာ္ဖာကမ္းလားေတာ့ နယူးေယာက္အလုုပ္ကိုု ယူရမလား၊ ေကာ္လိုုရာဒိုုအလုုပ္ကိုု ေစာင့္ရမလား။ ဆူနမ္တိုု ့ကေတာ့ နင္ ေတာင္တက္တာ ဝါသနာပါေတာ့ ေကာ္လိုုရာဒိုုၿပည္နယ္မွာဆိုု တက္စရာေတာင္ေတြမွ အမ်ားၾကီး။ ဒါေပမဲ့ နင္ တေယာက္တည္း ၿဖစ္ေနမွာေနာ္ အာရွသားနည္းလိမ့္မယ္ နယူးေယာက္ကေတာ့ ပိုုေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ အိမ္ရွင္ရွယ္ရြန္က နယူးေယာက္မွာ ၁၈ ႏွစ္ေနခဲ့ဖူးေတာ့ နယူးေယာက္ကိုုေရြးဖိုု ့ အားေပးတယ္။ နယူးေယာက္က the city that never sleep ၊ if you can make in NYC, you can make it anywhere လိုု ့ေၿပာလာေတာ့ နယူးေယာက္က ေအာ္ဖာကိုု လက္ခံလိုုက္တယ္။ အိမ္ရွင္ကိုု ပီဇာဝယ္ေကႊ်းေတာ့ ဝိုုင္တိုုက္ၿပီး ဂုုဏ္ၿပ ုုတယ္။ ကန္တက္ကီမွာတုုန္းကလိုု craglist မွာရွာ အီးေမးလ္နဲ ့အဆက္အသြယ္လုုပ္၊ သြားမၾကည့္ဘဲ တခါတည္းေၿပာင္းဖိုု ့ေတာ့ နယူးေယာက္မွာ မလုုပ္ရဲဘူး။

နယူးေယာက္မွာ အသိမိတ္ေဆြေတြ ဘယ္သူရိွလဲလိုု ့ ရွာေဖြေတာ့ ဖိုု ့ဝိန္းကအစ္မရဲ ့ မိတ္ေဆြရဲ ့အမ်ိဳး အစ္မမိသားစုု နယူးေယာက္မွာရိွတယ္။ သူတိုု ့ကိုု အကူအညီေတာင္းၿပီး အခန္းရွာခိုုင္းေတာ့ သူတိုု ့တိုုက္ေရွ ့မွာ အခန္းရတယ္။ မီးဖိုုေခ်ာင္သံုုးပစၥည္း၊ အကၤ ီ်ေတြ ေပးသင့္တာေပး၊ ပစ္သင့္တာပစ္။ ကားကိုုသြားေရာင္းေတာ့ dealer ေတြက ဒီေလာက္အိုုေဟာင္းတဲ့ကားကိုု မဝယ္ဘူး CarMax မွာ သြားေရာင္းပါတဲ့။ CarMax က ၃၀၀ ေပးတယ္ ၄၅၀၀ နဲ ့ဝယ္ ၿပင္ဆင္ခနဲ ့ ၆၀၀၀ ေလာက္ကုုန္တဲ့ကားကိုု ၃၀၀ ပဲေပးမယ္ဆိုုေတာ့ ဝမ္းနည္းလိုုက္တာ။ ကားကလည္း အၿပင္ကသာလွတာ ၁၉၉၆ မိုုင္တသိန္းသံုုးေသာင္း အင္ဂ်င္ခ်က္ဆိုုင္းေပၚ အင္ဂ်င္ကေန ဆီေတြယိုုက် ၂ နာရီေလာက္ေမာင္းၿပီးရင္ အင္ဂ်င္ပူလိုု ့ လီဗာဖိနင္းရင္ေတာင္ မိုုင္မတက္ ေနာက္ဖက္ဘယ္ဖက္တံခါးဖြင့္လိုု ့မရ ေနာက္ညာဖက္မွန္ဖြင့္လိုု ့မရ ေနာက္ဖံုုးဖြင့္လိုု ့မရတဲ့ကားကိုု ဘယ္သူက တေထာင္ေပးခ်င္ပါ့မလဲ။ အဲဒီလိုုမွ မေရာင္းရင္ ဘယ္ကိုုသြားပစ္ရမလဲ ၃၀၀နဲ ့ ဝယ္တာကိုုပဲ ေက်းဇူးတင္ရတယ္။ ဆူနမ္တိုု ့က ဖိုု ့ဝိန္းကအစ္မကိုု ၿပန္ေရာင္းခုုိင္းတဲ့။ ကိုုယ္တိုု ့ကားေတြအေၾကာင္း ေၿပာရရင္ ကိုုယ့္ရဲ ့ money eater ကားအေၾကာင္း ေၿပာၾကၿပီး ဟားၾကေတာ့တာပဲ။ ဆူနမ္နဲ ့ ရာမားကားက ၄၅၀၀ နဲ ့ဝယ္ၿပီး ဘာၿပသနာမွမၿဖစ္သလိုု  ၄၀၀၀ ေက်ာ္နဲ ့ ၿပန္ေရာင္းေတာ့ ဘာမွအရံႈးသိပ္မရိွဘူး။ ေက်ာင္းမွာတုုန္းက ဆူနမ္တိုု ့ကားဟာ ဆူနမ္တိုု ့ဆီမွာတုုန္းက ၿပသနာမ်ားသေလာက္ ကိုုယ့္ဆီေရာက္ေတာ့ ဘာၿပသနာမွမရိွဘူး။ ကိုုယ္နဲ ့ ယန္းဇီ သိပ္မေမာင္းတာလည္းပါတယ္။ ဖိုု ့ဝိန္းအစ္မဆီမွာတုုန္းက ဘာၿပသနာမွမရိွေပမဲ့ ကိုုယ့္ဆီေရာက္မွ ၿပသနာေပါင္း ေသာင္းေၿခာက္ေထာင္ၿဖစ္တာ ကိုုယ့္ကံေပါ့။

တစ္ေထာင္ေက်ာ္ ၂ ေထာင္ေလာက္သာ တန္ဖိုုးရိွတဲ့ကားကိုု ၿပင္ဆင္ၿပီး ၄၅၀၀ နဲ ့ေရာင္းမွန္းသိရက္နဲ ့ ဝယ္တာ ကိုုယ့္အမွား။ ဘတ္စ္ကားနဲ ့ လက္ေက့စ္အိတ္ေတြအမ်ားၾကီး သယ္လိုု ့ရေပမဲ့ ကိုုယ္က ၂ အိတ္ပဲသယ္ႏိုုင္ေတာ့ က်န္တဲ့အိတ္ေတြကိုု USPS နဲ ့ပိုု ့။ အိမ္ရွင္က ရထားဂိတ္အထိ လိုုက္ပိုု ့ေပးတယ္။ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ မေလးတရုုတ္မ ပီနန္ၿမိ ုု ့မွာေနတဲ့ အဘြားၾကီး ၅ ေယာက္ထဲက တေယာက္နဲ ့ စကားလက္ဆံုုၾကတယ္။ သူတိုု ့က ကမၻာပတ္ေနၾကတာ အသံထြက္က ၿဗိတိသွ်ေလသံ။ သူတိုု ့ဘာသာ ခရီးအစီအစဥ္ဆြဲ ေစ်းေပါတဲ့ hostel မွာေန ဒီစီၿပီးေတာ့ နယူးေယာက္၊ ေဘာ္စတြန္ကိုု လည္မလိုု ့တဲ့ အာဂအဘြားၾကီးေတြ။ ယူအက္စ္ဗီဇာ ၁၀ ႏွစ္ရေတာ့ မႏွစ္က အေနာက္ဖက္ၿခမ္း၊ ဒီႏွစ္အေရွ ့ဖက္ၿခမ္း လည္တာတဲ့။ ကိုုယ့္ကုုမၺဏီက တရုုတ္ဆိုုေတာ့ တရုုတ္ေတြမေကာင္းဘူး မတရားခိုုင္းတယ္ ေကာင္းတဲ့ကုုမၺဏီရွာတဲ့။ နယူးေယာက္ကိုု ၂၀၁၃ ဒီဇင္ဘာ ၇ ရက္ေန ့ေၿပာင္း ဒီဇင္ဘာ ၉  ရက္မွာ ရံုုးတက္။    နယူးေယာက္က ေမရီလန္းထက္ အမ်ားၾကီးပိုုေအးတယ္၊ အင္မတန္ ဆူညံတယ္၊ လူေနထူထပ္တယ္၊ ေၿမေအာက္ရထားေတြ ညစ္ပတ္တယ္၊ အစားအေသာက္ ေပါတယ္။ နယူးေယာက္ကအစ္မ မိသားစုုက ကိုုယ့္ကိုု ကူညီေစာင့္ေရွာက္တယ္။ နယူးေယာက္မွာ ၾကံ ုုေတြ ့ရတာေတြကေတာ့ ေနာက္အပိုုင္းက်မွ ဆက္ပါဦးမယ္။

စန္းထြန္း
ဒီဇင္ဘာ ၆၊ ၂၀၁၇။

ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္ ဇူလိႈင္ ၂၀၁၃။

19 November 2017

ဂ်ီစီ ခရီးၾကမ္း - ၇

အလုုပ္က အခ်ိန္ၿပည့္အလုုပ္ အပတ္တိုုင္း အိမ္စာ၊ အဆိုုင္းမင့္တင္၊ အဆိုုင္းမင့္ တင္ရမဲ့အခ်ိန္ နီးေနၿပီ အဆိုုင္းမင့္ မၿပီးေသးလိုု ့ စိတ္ဖီစီး။ တလခြဲတခါ mid exam ၊ final exam ေတြကိုု သတ္မွတ္ထားတဲ့ learning center ေတြမွာ ေၿဖရတယ္။ learning center ေတြကိုု စာေမးပြဲခန္းသံုုးခ ၆၀ ေပးရတယ္။ ဆူနမ္က စန္းစန္း ၆၀ သက္သာခ်င္ရင္ စာၾကည့္တိုုက္ေတြမွာ ေၿဖလိုု ့ရတယ္ေၿပာလိုု ့ စာၾကည့္တိုုက္ေတြကိုု proctor လုုပ္ေပးမလားလိုု ့ ေမးၾကည့္တာ တခ်ိဳ ့တေလပဲ လုုပ္ေပးတယ္။ စာေမးပြဲေမးခြန္းေတြကိုု ေက်ာင္းက စာၾကည့္တိုုက္ကိုုပိုု ့ေပး စာေမးပြဲေၿဖခ်ိန္က်ရင္ စာၾကည့္တိုုက္ကထုုတ္ေပး အေၿဖလႊာကိုု ေက်ာင္းကိုုပိုု ့ေပးတယ္။ အလုုပ္နည္းနည္းရႈပ္ေတာ့ စာၾကည့္တိုုက္ဝန္ထမ္းေတြက ဘယ္လုုပ္ေပးခ်င္ပါ့မလဲ။ ပိုုက္ဆံ ၆၀ သက္သာေပမဲ့ စာဖတ္ေနသူေတြၾကားထဲမွာ ေၿဖရတာဆိုုေတာ့ အာရံုုသိပ္စုုစည္းလိုု ့ မရဘူး။ အစတုုန္းက စာေမးပြဲက်မွာ သိပ္ေၾကာက္တာ။ တလခြဲတခါ စာေမးပြဲေတြ ေၿဖေနရေတာ့ စာေမးပြဲက်မွာကိုု မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ဒီတေခါက္ မေအာင္ရင္ ေနာက္တေခါက္ ထပ္ေၿဖမယ္ သင္တန္းေၾကးေတြ ထပ္တိုုးလိုု ့ ေက်ာင္းသားအေၾကြးေတြေတာ့ မ်ားလာတာေပါ့။ ၃ လတခါ ဘာေတြလုုပ္ေနပါတယ္၊ ဘာအေတြ ့အၾကံ ုုေတြ ရပါတယ္၊ ေက်ာင္းကသင္တဲ့ TM Transcendental Meditation ေၾကာင့္ စိတ္ဖိစီးတာေတြ ေလွ်ာ့ပါတယ္ (အမွန္က TM ကိုုမၾကိ ုုက္) ဆိုုတဲ့ ရီပိုု ့ေရးတင္ရတယ္။ အလုုပ္တဖက္နဲ ့ အေဝးသင္တက္ရတာ ပင္ပန္းတယ္။

ခ်က္ၿပ ုုတ္ရတယ္ ဝယ္စားဖိုု ့ အဆင္မေၿပဘူး။ စာေမးပြဲနီးရင္ တရုုတ္ဆိုုင္က ဝယ္စားတယ္ တရုုတ္စာဆိုုေပမဲ့ အေမရိကန္တရုုတ္စာဆိုုေတာ့ ခ်ိဳတယ္ မစားႏိုုင္ဘူး။ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ကိုုရီးယား၊ ဗီယက္နမ္ဆိုုင္ ေစ်းသြားဝယ္။ ဆိုုင္မွာတေယာက္တည္း ထိုုင္မစားခ်င္လိုု ့ အၿမဲတမ္း take out လုုပ္တယ္။ လူဝီဗီလ္မွာေနတဲ့အခ်ိန္အတြင္း ဘြတ္ဖိနပ္ဝယ္ဖိုု ့၊ မ်က္မွန္လုုပ္ဖိုု ့ ၂ ခါပဲ ေလွ်ာ့ပင္းေမာလ္ေရာက္တယ္။ ရံုုးမွာလည္း အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြမရိွ အေတာ္ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္။ အိမ္ရွင္မန္ဒီက နင္ ဘားလည္းမသြားေတာ့ ဘယ္လိုုလုုပ္မိတ္ေဆြ ရမလဲတဲ့။ ၿမိ ုု ့ေတာင္ဖက္ပိုုင္းကလူေတြဆိုုရင္ ႏိုု္င္ငံၿခားသားေတြကိုု မၾကိ ုုဆိုုဘူးတဲ့။ ရံုုးက တူရကီေလးမူဆာဖာက ၿမန္မာဒုုကၡသည္ေတြကိုု ဘာသာၿပန္လုုပ္ေပးမဲ့ ေဘာ္လန္တီယာလူလိုုတယ္ဆိုုလိုု ့ ခရစ္ယာန္ဘုုရားေက်ာင္းကလူေတြနဲ ့ ၿမိ ုု ့အေနာက္ဖက္ပိုုင္းက မြန္၊ ဟိႏၵဴမိသားစုုကိုု ဘာသာၿပန္လုုပ္ေပးတယ္။ ၿမိ ုု ့အေနာက္ဖက္ပိုုင္းမွာ ေဘာ္လန္တီယာလုုပ္မယ္ဆိုုေတာ့ မန္ဒီက စိတ္မခ်ဘူး မသြားနဲ ့တဲ့။ ၿမိ ုု ့အေနာက္ပိုုင္းက ၿပည့္တန္ဆာ၊ မူးယစ္ေဆး၊ မူခင္းေတြေပါတဲ့ အမည္းေရာင္နယ္ေၿမ လံုုၿခံ ုုစိတ္ခ်မႈမရိွဘူးတဲ့။ ခရစ္ယာန္ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္းကသူေတြ ၾကိ ုုပိုု ့လုုပ္ေပး၊ သူတိုု ့နဲ ့အတူတူ ရိွေနမွာဆိုုေတာ့ စိတ္ပူစရာမရိွပါဘူး။ ေယာက်ာ္းကဟိႏၵဴ၊ မိန္းမကမြန္ မိသားစုုက မေလးရွားကမ့္ကေန ေရာက္လာတာ ဗုုဒၶသာသာဝင္ေတြ။ခရစ္ယာန္လိုု ့ ေၿပာေပမဲ့ ခရစ္ယာန္နဲ ့မတူဘူးလိုု ့ ဘုုရားေက်ာင္းကလူေတြက ေၿပာတယ္။

ဒုုကၡသည္ေတြကိုု အစိုုးရက ေလယာဥ္လတ္မွတ္ေပး၊ အိမ္ငွားေပးထားတယ္၊ စားဖိုု ့ food stamp ေပးတယ္။ ဒုုကၡသည္အစ္ကိုုၾကီး အလုုပ္ရေတာ့ ဘုုရားေက်ာင္းက ပါတီပြဲေလး လုုပ္ေပးတယ္။ ဘုုရားေက်ာင္းကလူေတြက အပတ္တိုုင္း ေစ်းဝယ္ဖိုု ့ လိုုက္ပိုု ့ေပးတယ္ ၿမန္မာ၊ ဆိုုမာလီယား၊ အာဖရိကဒုုကၡသည္ေတြ လိုုအပ္တာေတြ ကူညီတယ္။ ဘုုရားေက်ာင္းကလူေတြ ဒုုကၡသည္ေတြကိုု ေမတၱာေစတနာနဲ ့ကူညီေပးတာ တကယ္ခ်ီးက်ဴးတယ္ ကိုုယ္ဆိုု အဲဒီလိုုမလုုပ္ႏိုုင္ဘူး။ တလတခါ မိုုင္ ၁၀၀၊ ၂ နာရီအေဝးက အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီၿမိ ုု ့မွာေနတဲ့ ဆူနမ့္ဆီကိုု သြားလည္တယ္။ ၂၀၁၂ ဂ်ဴလိႈင္ ၄ မွာ ရာမားရိွတဲ့ မန္ဆာခ်ဴးဆက္ၿပည္နယ္ ေဘာ္စတြန္ကေန ၁ နာရီအေဝးမွာရိွတဲ့ ဂေလာ္ခ်က္စတာၿမိ ုု ့ကိုု သြားလည္တယ္။ ကိုုယ့္ရဲ ့ ပထမဆံုုးၿပည္တြင္းခရီးဆိုုေတာ့ မန္ဒီက အဝတ္တစံုုအပိုု၊ ပိုုက္ဆံအေၾကြ၊ မုုန္ ့နည္းနည္းယူသြားဖိုု ့၊ ရာသီဥတုုဆိုုးလိုု ့ လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု ့ကိုု ေလယာဥ္မရိွရင္ အနီးအနားက လက္ဆင္တန္၊ စင္စင္နာတီၿမိ ုု ့ကိုုသြား ၿပီးမွတကၠဆီနဲ ့လာလိုု ့ မွာၾကားတယ္။ ေလဆိပ္သြားဖိုု ့ ရံုုးကအထြက္မွာ ကားတစီးကိုု ပြတ္တိုုက္ခဲ့ေသးတယ္။ ေသာၾကာေန ့ည ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ လူဝီဗီလ္ကေန နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ Newark ၊ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ ေဘာ္စတြန္ကိုု ကိုုယ္က ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္တယ္။ အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီၿမိ ုု့မွာ မိုုးသီးေတြေၾကြလိုု ့ ေလယာဥ္ေနာက္က်၊ ဝါရွင္တန္ဒီစီမွာ ေလဆင္ႏွာေမာင္းဝင္တိုုက္လိုု ့ ေဘာ္စတြန္သြားမဲ့ေလယာဥ္ကိုုမမွီ ေနာက္ေန ့ေလယာဥ္အတြက္ တညလံုုးတန္းစီ စားစရာ၊ ေသာက္စရာမရိွ။

၄၅ မိနစ္အေဝးမွာရိွတဲ့ ၿပည္တြင္းေလဆိပ္ကေန ေလယာဥ္စီးၿပီး စေနေန ့ ေန ့လည္မွ ေဘာ္စတြန္ေရာက္လာတဲ့ ဆူနမ္ကိုု ထမင္းဘူးနဲ့ သြားၾကိ ုုၾကတယ္။ ေဘာ္စတြန္မွာ ဟားဗတ္၊ အမ္အိုုင္တီတကၠသိုုလ္ေတြဆီ သြားလည္ၾကတယ္။ ေဘာ္စတြန္ကၿပန္ေရာက္ေတာ့ ကားမွာစာလာကပ္သြားတယ္ ကိုုယ္ပြတ္ခဲ့ကားပိုုင္ရွင္ဆီက။ သူက ကိုုယ္တိုု ့ရံုုးက ကန္တက္ဆိုုတဲ့ သာမယ္အင္ဂ်င္နီယာမေလး။ သူ ့ကားၿပင္ေနတုုန္းက ရံုးလာဖိုု ့ကိုု ကိုုယ္ကေပးရမွာ ကန္တက္က ကားၿပင္ဆင္ခက ၉၀၀ ပဲေတာင္းတယ္။ အာမခံသံုုးရင္ ၃ ႏွစ္အထိ record ထဲမွာရိွေနၿပီး အာမခံေၾကးလည္း တက္မွာဆိုုေတာ့ အားလံုုးက အာမခံမသံုုးဘဲ အိပ္စိုုက္ေပးဖိုု ့အၾကံေပးတယ္။ စန္းစန္း အဲဒီလိုုတိုုက္မိၿပီးရင္ ဘယ္ဖုုန္းနံပါတ္ကိုု ဆက္သြယ္ပါဆိုုၿပီး စာေရးထားခဲ့ရမွာ ဘာမွမေၿပာဘဲထားခဲ့တာ hit and run ၿပစ္မႈေၿမာက္တယ္ ရဲကလိုုက္ဖမ္းၿပီး ေထာင္ခ်လိုု ့ရတယ္သိလားလိုု ့ ပီတာ ေၿပာၿပေတာ့မွ ေၾကာက္လိုုက္တာ။ အလုုပ္က တႏွစ္ကြန္းထရပ္စာခ်ဳပ္ၿပီးရင္ ထပ္မတိုုးႏိုုင္ဘူးဆိုေတာ့ အလုုပ္စရွာရၿပီ။ အင္တာဗ်ဴးေတြရိွရင္ ခြင့္ယူလိုု ့ရတယ္။ ၂၀၁၂ စက္တင္ဘာ အေမစုု အေမရိကန္ကိုုလာေတာ့ လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု ့မွာ မိန္ ့ခြန္းေၿပာတယ္။ လတ္မွတ္မရေတာ့ ၿမန္မာဝတ္စံုုဝတ္ၿပီးသြားရင္ အထဲကိုုဝင္ခြင့္ေတာ့ ရမယ္ထင္တယ္လိုု ့ ဆူပါဗိုုက္ဆာဂ်ရတ္က ေၿပာတယ္။ လူဝီဗီလ္ၿပီးရင္ ဖိုု ့ဝိန္းၿမိ ုု ့က ခန္းမေဆာင္မွာ ၿမန္မာေတြကိုု မိန္ ့ခြန္းေၿပာမွာဆိုုေတာ့ ဖိုု ့ဝိန္းကအစ္မနဲ ့လည္း ေတြ ့ရေအာင္ ခြင့္ ၂ ရက္ယူၿပီး မိုုင္ ၂၃၀၊ ၄ နာရီ ေမာင္းရတဲ့ ဖိုု ့ဝိန္းၿမိ ုု ့ကိုု ခ်ီတက္တယ္။

ဆူနမ္၊ ရာမား၊ စန္းထြန္း
မန္ဆာခ်ဴးဆက္ၿပည္နယ္ ဂေလာ့ခ်က္စတာၿမိ ုု ့နားက ပင္လယ္ကမ္းေၿခ
၂၀၁၂ ဂ်ဴလိႈင္ ၅
ရာမားက ေလးေအာ့ဖ္ၿဖစ္ၿပီး ဆူနမ့္ဆီေရာက္ေနလိုု ့ လမ္းမွာ စင္စင္နာတီၿမိ ုု ့ကိုုဝင္ၿပီး ဆူနမ္၊ ရာမားတိုု ့နဲ ့ ေန ့လည္စာစား ရာမားကိုု စိတ္ဓာတ္မက် အားမငယ္ဖိုု ့ အားေပးရတယ္။ ရာမားက ေမရီလန္းၿပည္နယ္ rockville ၿမိ ုု ့မွာ အလုုပ္ရလိုု ့ ေမရီလန္းၿပည္နယ္ကိုုေၿပာင္းတယ္။ မၾကာပါဘူး work from home အလုုပ္လုုပ္လိုု ့ရလိုု ့ ဆူနမ္ ရာမားဆီေၿပာင္းတယ္။ ဆူနမ္ ေမရီလန္းကိုုေၿပာင္းမယ္ဆိုုေတာ့ ဝမ္းနည္းလိုုက္တာ အေရးအေၾကာင္းဆိုု ေၿပးလာမဲ့ အေကာင္းအဆိုုး တိုုင္ပင္ေဆြးေႏြးမဲ့သူ အနီးအနားမွာ မရိွေတာ့ဘူးဆိုုၿပီးေတာ့ေလ။ ဆူနမ္ဖိတ္လိုု ့ ခြင့္၃ရက္ယူရံုုနဲ ့ အားလပ္ရက္ ၁၀ ရက္လည္းရေတာ့ ၂၀၁၂ ခရစ္စမတ္ ေမရီလန္းကိုု သြားလည္ၿဖစ္တယ္။ ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့ အိမ္ၿဖ ူေတာ္နား၊ ကယ္ပီတန္နား သြားလည္ၾကတယ္။ ခရစ္စမတ္အၾကိ ုုေန ့ ကိုုယ္ေၾကာင့္ ကယ္ပီတန္ေရွ ့က ခရစ္စမတ္သစ္ပင္နားအထိေလွ်ာက္ ဘူတာရံုုရွာမေတြ ့ ဖုုန္းဘထၳရီေဒါင္း ေၿခကုုန္လက္ပန္းက် တကၠစီမေတြ ့ အနားရပ္လာတဲ့ဘတ္စ္ကားေပၚတက္ၿပီး အနီးဆံုုးဘူတာရံုုမွာခ်ေပးပါလိုု ့ေၿပာ သေဘာေကာင္းတဲ့ဒရိုုင္ဘာက ပိုု္က္ဆံမယူတဲ့အၿပင္ ဘူတာရံုုနားခ်ေပးၿပီး အေသအခ်ာ လမ္းညႊန္ေပးသြားေသးတယ္။ ေအးလြန္းလိုု ့စတားဘတ္ဆိုုင္ဝင္ ေကာ္ဖီ၊ မုုန္ ့ဝယ္ေတာ့ မၾကာခင္ဆိုုင္ပိတ္ေတာ့မယ္တဲ့။ ေနာက္ေန ့ တကုုိယ္လံုုး ကိုုင္ရိုုက္ထားသလိုုနာတာ စန္းစန္းေၾကာင့္ စန္းစန္းကိုုနင္းခိုုင္းတဲ့။ အဲဒီလိုု ကိုုယ္ေခါင္းမာတဇြတ္ထိုုးဆန္တာေတြကိုု ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ခံရတယ္။

ႏွင္းက်တဲ့ေန ့၊ ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့ အၿပင္သြားတဲ့ေန ့ေလာက္သာ အိမ္မွာေနၿပီး မနက္ဆိုုရာမားက ကိုုယ့္ကိုုဘူတာရံုုမွာခ်ေပး ရထားစီးၿပီးဒီစီကိုုသြား ကယ္ပီတန္ထဲဝင္လည္၊ ကယ္ပီတယ္ေမာလ္တေလွ်ာက္က ၿပတိုုက္ေတြ၊ ဝါရွင္တန္ေနရွင္နယ္ကသီဒရယ္ေတြကိုုသြားလည္ ညေနေစာင္းမွၿပန္လာ။ တႏွစ္ကြန္းတရပ္စာခ်ဳပ္မၿပည့္ခင္ ၂ လအလိုု ဒီေသာၾကာေန ့က မင္းရဲ ့ေနာက္ဆံုုးေန ့လိုု ့ မန္ေနဂ်ာကေၿပာလာေတာ့ ဝမ္းနည္းလိုုက္တာ။ မင္း အလုုပ္လုုပ္တာ မေကာင္းလိုု ့မဟုုတ္ဘူး စီးပြားေရးမေကာင္းလိုု ့ ကြန္းထရပ္ဝန္ထမ္းအားလံုုး ေလးေအာ့ဖ္ၿဖစ္တာ။ reference letter လိုုတယ္ဆိုုရင္ အခ်ိန္မေရြးေၿပာ။ တေလာက ကိုုယ္စိတ္ဆိုုးလြန္းလိုု ့ရန္ၿဖစ္ထားတဲ့ ဆူပါဗိုုက္ဆာဂ်ရတ္က သတင္းၾကားၾကားၿခင္း စိတ္ပူလိုု ့ ေၿပးလာတယ္။ ေနာက္ဆံုုးေန ့ ႏႈတ္ဆက္ေန ့လည္စာစား ရံုုးနားကေရကန္ေဘးမွာ အေတာ့္ကိုုဝမ္းနည္းပက္လက္ ငိုတယ္။ လူဝီဗီလ္မွာ အင္တာဗ်ဳးတခုုက သေဘာက်ေပမဲ့ H1B စပြန္ဆာဆိုုတာ တခါမွမၾကားဖူးဘူးတဲ့။ ၂ နာရီအေဝးက ၿမိ ုု ့ေတာ္ဖရန္ ့ဖြတ္က အစိုုးရရံုုးမွာ အိႏိၵယသားေတြနဲ ့ အင္တာဗ်ဳးတာ ေအာ္ဖာကမ္းေတာင္ မယူဘူးလိုု ့ ေဒါသထြက္ရဖူးတယ္။ အင္တာလည္းမဗ်ဴးဘဲ အလုုပ္ေအာ္ဖာရတာလည္း ရိွေသးတယ္။ လစာလည္းမဆိုုးဘူး သူက ကိုုယ္လုုပ္ႏိုုင္တယ္ဆိုုတာသိေတာ့ ကိုုယ့္ကိုုအလုုပ္အရင္ခန္ ့ သူ ့မွာကြန္းထရပ္အလုုပ္ရေတာ့မွ ကိုုယ့္ကိုုသြင္း သူက ၂ ဆရ အဲဒီလိုု။ ေနာက္ ၁ လေနလိုု ့မွ အလုုပ္မရရင္ ေမရီလန္းကိုုေၿပာင္းခဲ့ေတာ့ အမ္းထရူးလည္း တန္နက္ဆီၿပည္နယ္မွာ ကြန္းထရပ္အလုုပ္ၿပီးလိုု ့ ဆူနမ္တိုု ့ဆီမွာလာေနၿပီး အလုုပ္ရွာမွာ။

ဆူနမ္တိုု ့က အမ္းထရူးကိုု ကိုုယ့္ဆီလာခိုုင္း ၿပီးမွေမရီလန္းကိုုေမာင္းလာ တန္နက္ဆီၿပည္နယ္ မန္းဖစ္ၿမိ ုု ့က ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု ့အထိေလယာဥ္ခက ဝါရွင္တန္ဒီစီေလယာဥ္ခထက္ ေစ်းၾကီးေန၊ ကိုုယ္နဲ ့အမ္းထရူးကလည္း သိပ္မခင္ေတာ့ အကူအညီမေတာင္းေတာ့ဘူး။ ကားက အင္ဂ်င္ဝိုုင္ဆီေတြယိုုလိုု ့ မန္ဒီက တေနရာတည္းမွာ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ရပ္ခိုုင္းတယ္။ မိုုးရြာတဲ့ေန ့ ရံုုးအဝင္အေကြ ့နားမွာ ကားတပတ္လည္ထြက္သြားလိုု ့ကားတာယာကိုု လဲထားတယ္။ ကားအင္ဂ်င္အပူခ်ိန္တက္လိုု ့ ၿပင္ရင္ဘယ္ေလာက္က်မလဲေမးေတာ့ မၿပင္ေတာ့နဲ ့ အသစ္ဝယ္တဲ့။ ေမရီလန္းခရီးအတြက္ ကားၾကံ့ခုုိင္မႈစစ္ေဆး ကားၿပင္ဆိုုင္ကေတာ့ ေဖာက္သည္ၾကီးတေယာက္ ေလ်ာ့သြားၿပီဆိုုၿပီး စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနမွာ။ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ကေန ေမရီလန္းၿပည္နယ္အထိ မိုုင္ ၆၀၀၊ ၉  နာရီေမာင္းရတဲ့ခရီးကေတာ့ တကယ့္ကိုု အမွတ္တရပဲ။ မနက္ ၆ နာရီကေန ေမာင္းလာလိုုက္တာ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ကေတာ့ ေၿမၿပန္ ့ဆိုုေတာ့ ေမာင္းရတာအဆင္ေၿပတယ္။ ၂ နာရီေမာင္းၿပီးရင္ ကားရပ္နားေနရာမွာ ကားၿပင္ဆိုုင္က ၿပလိုုက္တဲ့အတိုုင္း အင္ဂ်င္ထဲထည့္ ကားလည္းနား လူလည္းနား။ မန္ဒီကမွာတယ္ ကားရပ္နားေနရာမွာနားရင္ ကားတံခါးကိုု ေလာ့ခ်ထားတဲ့။ အေနာက္ဗာဂ်ီးနီးယားၿပည္နယ္ထဲကိုု ဝင္တာနဲ ့ ေတာင္တန္းေတာင္ကုုန္းေတြ လမ္းေတြက ေကြ ့ေကြ ့ေကာက္ေကာက္။ တခါတေလ ေတာင္ေၾကာကိုုၿဖတ္ရင္ ကားတစီးတေလေတာင္ မေတြ ့ဘူး။ ကားကိုု လီဘာတင္ၿပီး အရိွန္ၿမွင့္တာ မိုုင္ ၄၀ ကေန မတက္ေတာ့ဘူး ဟိုုင္းေဝး မိုုင္ ၆၀ နဲ ့ ေမာင္းရမွာ။ ဆီကုုန္ခါနီးဆိုုေတာ့ အနီးအနားက ဆီဆိုုင္မွာဝင္ထည့္ေတာ့ ကားကိုုဘယ္လိုုရပ္လိုုက္လဲမသိဘူး။

ကားက ဘယ္လိုုမွ စက္ႏိႈးလိုု ့မရေတာ့ဘူး ေခါင္းနားပန္းၾကီးသြားတယ္။ ဆီလာထည့္တဲ့ လူၾကီး ၂ ေယာက္ကိုု အကူအညီေတာင္းၿပီးၿပၾကည့္ေတာ့ သူတိုု ့လည္းမသိဘူး။ စိတ္ေအးေအးထားၿပီး စက္ႏိႈးၾကည့္လိုု ့ ႏိႈးေတာ့မွ သက္ၿပင္းခ်ႏိုုင္တယ္။ တခ်ိဳ ့ေနရာေတြ ့မွာ ၿမ ူေတြေဝ ့ဆိုုင္း ႏွင္းေတြက် ကားေၾကာၿပတ္ အင္ဂ်င္စက္သံက ခပ္ယဲ့ယဲ့ ကားကလီဘာတင္လိုု ့မရ ဖုုန္းစစ္ကနယ္ကမမိ ကားထိုုးရပ္သြားရင္ဒုုကၡ ကားအိုုကားေဟာင္းကိုု တေယာက္တည္းေမာင္းလာမိတာ မွားေလၿခင္း။ ဆီဆိုုင္ကိုု ဝင္ထည့္ေတာ့ ဆီဆိုုင္မေတြ ့ လမ္းကေတာလမ္းေလး ဘာကားမွမေတြ ့ အေတာ္ေၾကာက္သြားတယ္။ လမ္းမေပၚေရာက္လိုု ့ ကားေတြအမ်ားၾကီးေတြ ့မွ စိတ္နည္းနည္းေအးတယ္ အေရးအေၾကာင္းဆိုု အကူအညီေတာင္းလိုု ့ရမွာကိုုး။ အေရးေပၚအခ်က္ၿပစစ္ကနယ္ၿပၿပီး ဖုုန္ေတြညစ္ေပေနတဲ့ ကားမွန္ဆင္းသုုတ္။ ေမရီလန္းၿပည္နယ္ထဲဝင္တာနဲ ့ ေၿမၿပင္ကၿပန္ ့ၿပ ူးေနၿပီး ကားေတြက အမ်ားၾကီး။ ဆူနမ့္အိမ္ ညေနေစာင္းေရာက္ေတာ့ ဆူနမ္တိုု ့က အံ့ၾသေနေတာ လမ္းမွာတညအိပ္ၿပီး ေနာက္ေန ့မွေရာက္လာမယ္ ထင္ေနတာ။ ကိုုယ္က ေမာင္းလိုု ့ရသမွ်ေမာင္း မေမာင္းႏိုုင္ရင္ အနီးအနားကဟိုုတယ္မွာအိပ္ ဆက္ေမာင္းမယ္လိုု ့ စဥ္းစားထားတာ တေန ့တည္း ေရာက္လာတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ ခရီးအေဝးၾကီးကိုု ကားအစုုတ္ေလးနဲ ့မေၾကာက္မရြံ ့ ေမာင္းလာၿပီးေတာ့မွ လမ္းမွာတခုုခုုၿဖစ္ခဲ့ရင္ မေၾကာက္မလန္ ့ေတာ္ဆိုုၿပီးေတာ့ ေၾကာက္ေနေတာ့တာ။ ကားေကာင္းလိုု ့ကေတာ့ ခရီးအေဝးေမာင္းရလည္း မမႈပါဘူး။ ေနာက္ေနာင္ ဘယ္ေတာ့မွ ကားအစုုတ္နဲ ့ ခရီးအေဝးကိုု တေယာက္တည္း မေမာင္းေတာ့ဘူးလုုိ ့ ဆံုုးၿဖတ္ထားတယ္။ အဲ အေရွ ့အေနာက္ အေမရိကန္ႏိုုင္ငံၿဖတ္ေက်ာ္ခရီးေတာ့ ေမာင္းခ်င္ေသးတယ္ ကားအေကာင္းနဲ ့။ ေမရီလန္းၿပည္နယ္မွာ အလုုပ္ရွာေဖြတဲ ့ အပိုုင္းကေတာ့ ေနာက္အပိုုင္းမွ တင္ပါဦးမယ္။

စန္းထြန္း
ႏိုုဝင္ဘာ ၁၉ ၊ ၂၀၁၇။

15 November 2017

ဂ်ီစီ ခရီးၾကမ္း - ၆

လူဝီဗီလ္မွာေနတဲ့ စီနီယာေက်ာင္းသားမ်ားရိွလားလိုု ့ ေက်ာင္းကိုုေမးၾကည့္ေတာ့ နီေပါေက်ာင္းသားတေယာက္ရိွတယ္။ အီးေမးလ္ဆက္သြယ္ေတာ့ စတိတ္ၿပင္ပကိုု ေရာက္ေနတယ္ ေနာက္ ၂ လမွ ၿပန္လာမယ္တဲ့။ စီနီယာဆီကေန အကူအညီမရႏိုုင္ေတာ့ craiglist ဆိုုက္ကေန အိမ္ခန္းရွာေတာ့ အိမ္ရွင္က ေထာက္ခံေပးမဲ့သူ reference ၂ ေယာက္ေတာင္းတယ္။ အင္ဒီယားနားၿပည္နယ္ ဖိုု ့ဝိန္းၿမိ ုု ့မွာ လုုပ္အားေပးလုုပ္ခဲ့တဲ့ NGO အဖြဲ ့အစည္းက ဒါရိုုက္တာအစ္မနဲ ့ ပေရာ္ဖက္ဆာလာမန္တိုု ့ရဲ ့ ရာထူး၊ လိပ္စာ၊ အီးေမးလ္ေတြ ေပးလိုုက္တယ္။ ကိုုယ့္နာမည္က စန္းစန္းဆိုုေတာ့ ဂ်ပန္လားလိုု ့ေမးတယ္။ ကိုုယ့္ဓာတ္ပံုုေတာင္း သူတိုု ့မိသားစုုဓာတ္ပံုု၊ ေၿမေအာက္ခန္းက ကုုတင္၊ မွန္တင္ခံုု၊ အဝတ္ဗီြရိုု၊ ေရခ်ိဳးခန္းဓာတ္ပံုုေတြ ပိုု ့ေပးတယ္။ လာမေနခင္ လာၾကည့္ပါဆိုုေပမဲ့ သြားမၾကည့္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းကထြက္ခြာၿပီး ၁ လ ၿပည့္တဲ့ေန ့ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု ့ကိုု ေၿပာင္းတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မိုုင္းဖန္က သူ ့ရည္းစားရိွတဲ့ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ကိုု သြားလည္ေနေတာ့ ဆူနမ္က မိုုင္းဖန္ရဲ ့ ကားအသစ္စက္စက္ကိုုေမာင္းၿပီး လိုုက္မပိုု ့ရဲ ဘူး။ အိမ္ကထြက္ခြာဖိုု ့ ၁ နာရီအလိုု တကၠစီဘြတ္ကင္လုုပ္ထားတာ ပ်က္သြားလိုု ့ အသည္းအသန္ တကၠစီရွာ ဘတ္စ္ကားကိုု လက္မတင္ေလး မွီတယ္။ ဘတ္စ္ကားေမာင္းတဲ့သူကိုု ေစာင့္ေပးပါေနာ္ ဒီကားနဲ ့လိုုက္ရမွၿဖစ္မယ္လိုု ့ အကူအညီေတာင္းေတာ့ ၿမန္ၿမန္လုုပ္ ေစာင့္ေပးမယ္တဲ့။

စတိတ္လာတုုန္းက လက္ေက့အိတ္ ၂ အိတ္ ဟမ္းကယ္ရီ ၁ အိတ္ပဲပါတယ္။ ခုုလည္း အဲဒီအတိုုင္းပါပဲ ဒါေပမဲ့ စာအုုပ္ေတြေၾကာင့္ ေပါင္ခ်ိန္ပိုုေနလိုု ့အပိုုေၾကး ၉၀ ထပ္ေပးရတယ္။ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု ့လည္ေခါင္က ဘတ္စ္ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ တကၠစီငွား။ အိမ္ရွင္ေတြက လာၾကိ ုုေပးႏိုုင္တယ္ဆိုုေပမဲ့လည္း အားမွန္းမသိမအားမွန္းမသိ အားနာလိုု ့။ အိမ္ရွင္ေတြက အေမရိကန္မ၊ အမ်ိဳးသားက အိႏိၵယသား၊ အသက္ ၃၅ ေလာက္ရိွမယ္လိုု ့ ခန္ ့မွန္းရတယ္။ သားၾကီးလုုကပ္က ၈ ႏွစ္၊ သမီးငယ္ ေကတီက ၅ ႏွစ္။ လုုကပ္က အသားၿဖ ူၿဖ ူ မ်က္ခံုုးထူထူ မ်က္လံုုးနက္နက္နဲ ့လူေခ်ာေလး ယူေရးရန္းရုုပ္ေပါက္တယ္။ ေကတီက ဘိုုမေလး အာရွစပ္ထားတယ္လိုု ့ လံုုးဝမထင္ရဘူ။ ဆံပင္ေရႊဝါေရာင္နဲ ့ လိမၼာသိတတ္ သူ ့အေမလိုု စိတ္ေကာင္းႏွလံုုးေကာင္း ရိွတယ္။ ေၿမေအာက္ထပ္မွာ ေရခ်ိဴးခန္း၊ အိမ္သာ၊ ကုုတင္ပါတယ္။ ကိုုယ့္အခန္းေရွ ့မွာ အေၿပးစက္၊ home theatre လုုပ္ထားတယ္။ မီးဖိုုးေခ်ာင္ကေတာ့ အေပၚထပ္မွာ။ ေဝါမတ္လိုုက္ပိုု ့ေပးၿပီး စားစရာေတြ နည္းနည္းဝယ္။ မိုုင္းဖန္ရဲ ့ ထမင္းေပါင္းအိုုးကိုု သံုုးေနတဲ့ဆူနမ္က အေမဇႊန္ကေန ေသေသခ်ာခ်ာ ေရြးဝယ္ထားတဲ့ ထမင္းေပါင္းအိုုး ေသးေသးေလးကိုု သူမသံုုးၿဖစ္ေတာ့ ထည့္ေပးလိုုက္တယ္။ ေတာ္ေသးတယ္ ဆူနမ္အေၿမာ္အၿမင္ၾကီးေပလိုု ့ အေမရိကန္အိမ္မွာ ထမင္းေပါင္းအုုိးမရိွဘူး။

အဲဒီထမင္းေပါင္းအိုုး ခုုထိ သံုုးေနေသးတယ္ ၂၀၁၂ မတ္လ က ေပးလိုုက္တာဆိုုေတာ့ ၅ ႏွစ္ေတာင္ရိွၿပီ။ ၂၀၁၇ ေလဘာေဒးပိတ္ရက္ ရာမားအိမ္ သြားလည္ေတာ့ အဲ့ဒီထမင္းေပါင္းအိုုးနဲ ့ဆင္တူ နင္တိုု ့ေက်ာင္းမွာသံုုးတဲ့ ထမင္းေပါင္းအိုုး ရိွေသးလားေမးေတာ့ မရိွေတာ့ဘူးတဲ့။ ထမင္းေပါင္းအိုုးတခုုလံုုးကိုု ေရခဲေသတၱာထဲထည့္လိုုက္လိုု ့ ပ်က္သြားတယ္တဲ့။ ရာမားက smart people make stupid mistakes ဆိုုလိုု ့ ရယ္လိုုက္ရတာ။ ဆူနမ္က စန္းစန္း နင္သိပ္ကံေကာင္းတယ္ စာေမးပြဲက် ငါတိုု ့ထက္ ၃ လေနာက္က်တာ ကံေကာင္းၿခင္းတမ်ိဳးပဲ။ ငါတိုု ့အတူတူ ေက်ာင္းၿပီးရင္ ေတာင္မင္းေၿမာက္မင္း မကယ္ႏိုုင္။ ေဟာ ခုုေတာ့ နင္ေက်ာင္းၿပီးတဲ့အခ်ိန္ မိုုင္းဖန္ အလုုပ္ရေနၿပီဆိုုေတာ့ နင့္ကိုုေခၚတယ္။ သိပ္မၾကာဘူး မနီးမေဝးမွာ အလုုပ္ရ လစာလည္းေကာင္း blessing in disguise အဆိုုးထဲကအေကာင္းပဲ။ ကိုုယ့္ကိုု ကံေကာင္းတယ္လိုု ့ေၿပာရင္ သိပ္လက္မခံခ်င္ဘူး မၾကိ ုုးစားဘဲနဲ ့ေတာ့ ကံမေကာင္းဘူးလိုု ့ ေခါင္းမာမာနဲ ့ ေၿပာေနတုုန္း။ တကယ္ေတာ့ ကိုုယ္ဟာ ကံကံရဲ ့အက်ိဳးတရားကိုု ယံုုၾကည္သက္ဝင္သူတေယာက္ပါ။ အရင္တုုန္းကဆိုု မိဘေတြဆႏၵအရ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းလိုုက္ေပမဲ့ ယံုုၾကည္သက္ဝင္သူ မဟုုတ္ဘူး။ ၂၀၀၅ သၾကၤန္တရားစခန္း ေမွာ္ဘီဝါးနက္ေခ်ာင္း ေဗာဓိရိပ္ၿငိမ္ဆရာေတာ္ကိုု ဖူးေၿမာ္ရေတာ့မွ သံဃာကိုု ၾကည္ညိုုလာခဲ့သူတေယာက္။

ႏိုုင္ငံၿခားေရာက္ေတာ့ ကိုုယ့္ထက္ေတာ္တဲ့သူက ကိုုယ့္ေလာက္အလုုပ္ကံမေကာင္း၊ ကိုုယ့္ထက္ညံ့တဲ့သူက ကုုမၺဏီေကာင္းေကာင္းမွာ လစာေကာင္းေကာင္းရတာေတြ ၿမင္ရေတာ့မွ ကံတရားဆိုုတာကိုု ယံုုၾကည္လာတယ္။ အခက္အခဲေတြၾကံ ုုေတာ့မွ ဘုုရား၊ တရား၊ သံဃာကိုု ပိုုၿပီးဆည္းကပ္လာတယ္။ ကန္တက္ကီအိမ္နဲ ့ရံုုးက မိုုင္ ၁၀၊ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေမာင္းရတယ္။ တကၠစီေခၚ တခါစီးရင္ ၃၅၊ ၄၀ ေပးရတယ္ ၿပီးေတာ့ ခ်က္ၿခင္း မရဘူး။ နယ္ၿမိုု ့ေတြက အဲဒီအတိုုင္းပဲ အမ်ားသံုုးသယ္ယူပိုု ့ေဆာင္ေရးက နယူးေယာက္လိုု အဆင္မေၿပဘူး။ လူဝီဗီလ္မွာ အလုုပ္လုုပ္ေနတဲ့ အတန္းထဲက ေဂ်ာ္ဒန္သားမဟာကိုု ေမးၾကည့္တယ္ ရံုုးကိုုဘယ္လိုုသြားလဲလိုု ့။ သူက ၿမိ ုု ့ထဲက တိုုက္ခန္းမွာေနတာ ရံုုးကလည္း ၿမိ ုု ့ထဲမွာပဲ ဘတ္စ္ကားစီးတယ္ တလမွ ၄၀ ေပးရတယ္ ၾကိ ုုက္သေလာက္စီးတဲ့။ ရံုုးနားမွာ ဘတ္စ္ကားေစာင့္စီးတာ ဘတ္စ္ကားတစီးလံုုး ကိုုယ္တေယာက္တည္း။  တေနရာရပ္လိုု ့ ဘာၿဖစ္တာလဲေမးေတာ့ ဂိတ္ဆံုုး ေနာက္ဘတ္စ္ကားလာလိမ့္မယ္  ေနာက္ထပ္ နာရီဝက္ေလာက္မွ ရံုုးကေန ၿမိ ုု ့ထဲကိုုပတ္ေမာင္း အဲဒီကေနမွအိမ္ကိုု ၁ နာရီ ၄၅ မိနစ္ၾကာမွာတဲ့။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာ တေယာက္တည္း အိမ္ရွင္ကိုုဖုုန္းဆက္ အကူအညီေတာင္း လာၾကိ ုုခိုုင္း။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္ရွင္က ၾကိ ုုပိ ုု ့လုုပ္ေပးတယ္ အသြား ၁၀၊ အၿပန္ ၁၀ ဆိုုေတာ့ တကၠစီထက္ အမ်ားၾကီးသက္သာတယ္။

Thunder over Louisville Festival. April 24, 2012.
ည ၉  နာရီခြဲမွ မီးရႈးမီးပန္းေဖာက္မွာကိုု ညေန ၄ နာရီကတည္းက ေစာင့္ေနၾကတာ

အိမ္ရွင္အေမရိကန္မမန္ဒီက သေဘာမေနာေကာင္း၊ အေၿပာေကာင္း၊ ဂ်ပန္မွာ ၂ ႏွစ္ေလာက္ေနဖူးတယ္။ ဂ်ပန္က သူ ့ေမြးစားမိဘေတြနဲ ့ ခုုထိအဆက္အသြယ္ရိွတုုန္း။ အိမ္ရွင္မက္နိက အိႏိၵယသား လက္ဆီတန္ၿမိ ုု ့က ကန္တက္ကီၿပည္နယ္တကၠသိုုလ္မွာ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းၿပီးေတာ့ မန္ဒီနဲ ့ အိမ္ေထာင္က်ေနတာ။ မန္ဒီက အိမ္ကေန သြင္းကုုန္ထုုတ္ကုုန္လိုုင္စင္လုုပ္ၿပီး မန္နိခ်္က ေအတီအန္တီကုုမၺဏီမွာ မန္ေနဂ်ာ။ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္က ဘတ္စကတ္ေဘာခေရစီ လူဝီဗီတကၠသိုုလ္အသင္း UOL နဲ့ ကန္တက္ကီတကၠသိုုလ္အသင္း UK အသင္းက ဗိုုလ္လုုဖက္။ ဘတ္စကတ္ေဘာရာသီဆိုု UOL ပရိတ္သတ္ေတြက အနီေရာင္အလံေလးေထာင္၊ UK ပရိတ္သတ္ေတြက အၿပာေရာင္အလံေလးေထာင္။ အိမ္ရွင္မက္နိက UK ကန္တက္ကီတကၠသိုုလ္ေက်ာင္းထြက္ဆိုုေတာ့ UK အမာခံပရိတ္သတ္။ မတ္လဆိုုရင္ လူဝီဗီလ္ၿမိုု ့မွာ က်င္းပတဲ့ ကန္တက္ကီဒါဘီၿမင္းပြဲက နာမည္ၾကီးတယ္။ ဒါဘီပြဲၿပီးရင္ Thunder Over Louisville မီးရႈးမီးပန္းပြဲက ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ နယူးေယာက္က မီးရႈးမီးပန္းပြဲအတိုုင္းပဲ။ အနီးအနားက အင္ဒီယားနား၊ အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ေတြကပါ လာၾကည့္တယ္။ ရံုုးက လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးစက္ရံုုေတြ တည္ေဆာက္တဲ့ကုုမၺဏီဆိုုေတာ အင္ဂ်င္နီယာ ေယာက္်ားေလးေတြမ်ားတယ္။ အာရွသားက နည္းနည္းေလး ကိုုယ့္ Central Enginering ႒ာနကလူေတြက သေဘာေကာင္းတယ္။

Excel VBA နဲ ့ ေရးထားတာေတြကိုု C# Windows ၿပန္ေၿပာင္းေရး၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြ လိုုအပ္ခ်က္နဲ ့ကိုုက္ညီတဲ့ Software Application ေတြေရးေပး။ ကိုုယ့္လိုုကြန္ထရပ္တာ တူရကီေလးမူဆာဖာက နင့္ေရွ ့မွာ သံုုးေယာက္ၿဖ ုုတ္ထားတယ္ သတိထားလိုု ့ ေၿပာတဲ့ေန ့က ဖ်ားခ်င္ခ်င္ေတာင္ၿဖစ္တယ္။ ဆူပါဗိုုက္ဆာဂ်ရတ္က မင္း အလုုပ္ၾကိ ုုးစားတယ္ သေဘာက်တယ္ ၆ လၿပည့္ရင္ အၿမဲတမ္းဝန္ထမ္းၿဖစ္ဖိုု ့ ေၿပာေပးတယ္တဲ့။ ၂ ပတ္ကဲေနမယ္ တိုုက္ခန္းသစ္ရွာမယ္လိုု ့ ေၿပာထားတဲ့အိမ္ရွင္ကိုု ၆ လေလာက္ေနပါရေစ အၿမဲထမ္းဝန္ထမ္းၿဖစ္မွ တိုုက္ခန္းရွာေတာ့မယ္လိုု ့ၿပန္ေၿပာေတာ့ ၾကိ ုုက္သေလာက္ေနပါ ေအးေအးေဆးေဆးရွာတဲ့။ မန္ဒီက ခင္ဖိုု ့ေကာင္းတယ္ ကိုုယ့္ကိုု ညီမေလးလိုု ဂရုုစိုုက္တယ္။ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ကိုုရီးယားဆိုုင္ လိုုက္ပိုု ့ေပးတယ္ ဖက္ထုုပ္လုုပ္နည္း သင္ေပးတယ္။ ကိုုယ္ ဟင္းခ်က္ရင္ ဘာေတြခ်က္တာလဲေမးၿပီး နင့္မိဘေတြကေတာ့ သိပ္ဂုုဏ္ယူမွာပဲ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ပိုု ့တဲ့။ အုုန္းႏိုု ့ေက်ာက္ေက်ာေကႊ်းတာ ၾကိ ုုက္လိုု ့တဲ့။ တကၠဆပ္ၿပည္နယ္က သူ ့အေမလာလည္ေတာ့ အုုန္းႏိုု ့ေက်ာက္ေက်ာ လုုပ္ေပးရတယ္။ သူ ့မိဘေတြလည္း သေဘာေကာင္းတယ္။ မန္ဒီက ၾကက္သြန္ေၾကာ္ၾကိ ုုက္တဲ့ အာရွဆန္တဲ့ အေမရိကန္မ။ ဆူနမ္တိုု ့က ဒီိလိုုခ်ည္းၾကိ ုုပိုု ့စီးေနလိုု ့ မၿဖစ္ဘူး ကားဝယ္ ဆူနမ္၊ ရာမား၊ ဂဂၤါ၊ မိုုင္းဖန္က တေယာက္တေထာင္ေခ်းတယ္။ ကားဝယ္ဖိုု ့ လိုုက္ရွာေတာ့ Dealer ေတြဆီသြားၾကည့္ တတ္ႏိုုင္တဲ့ ၄၀၀၀၊ ၅၀၀၀ တန္မေတြ ့။ တေသာင္းတန္ေလာက္ ဝယ္မယ္ဆိုုရင္ financing လုုပ္လိုု ့ရေပမဲ့ credit scores က မေကာင္းလိုု ့ အတိုုးႏႈန္း ၁၂ ေပးရမယ္တဲ့။၊

ဖိုု ့ဝိန္းၿမိ ုု ့ကအစ္မက သူ ့ကားကိုု ၄၅၀၀ နဲ ့ေရာင္းမယ္ဆိုုေတာ့ ညီအစ္မလိုုခင္တဲ့အစ္မဆိုုေတာ့ ဘယ္ႏွစ္ခုုႏွစ္ကထုုတ္တဲ့ကားလဲ၊ မိုုင္ဘယ္ေလာက္ေမာင္းၿပီးၿပီလဲ၊ ဘာကားလဲဆိုုတာေလာက္ပဲေမးၿပီး ဝယ္ဖိုု ့ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္တယ္။ အစကေတာ့ ဖိုု ့ဝိန္းကအစ္မက လူဝီဗီလ္အထိ မိုုင္ ၂၅၀၊ ၄ နာရီ ေမာင္းၿပီးလာပိုု ့မယ္၊ ဆူနမ္နဲ ့ မိုုင္းဖန္က စင္စင္နာတီၿမိ ုု ့ကေန ဖိုု ့ဝိန္းကိုုသြားယူ လူဝီဗီလ္အထိ ေမာင္းလာမယ္လိုု ့စီစဥ္၊ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ ၃၀၀ ေပးၿပီး ထရပ္ကားနဲ ့ပဲ သယ္ေတာ့တယ္။ ထရပ္ကားနဲ ့သယ္တာမွာ အမိုုးဖြင့္မဟုုတ္ဘဲ ထုုတ္ပိုုးထားရင္ ေစ်းပိုုေပးရတယ္။ ကားကေရာက္တာနဲ ့ ဘီးၿပားေနလိုု ့ အိမ္ရွင္မန္ဒီကိုုယ္တိုုင္ေလထိုုး ဆိုုင္ကိုုသြားပိုု ့သြားယူ။ မန္ဒီကေတာ့ေၿပာတယ္ ကားမွာအင္ဂ်င္ခ်က္ဆိုုင္း ၿပေနတယ္တဲ့။ စတိတ္မွာကားေမာင္းသက္က ၃ ႏွစ္ေအာက္၊ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ရဲ ့ အၾကီးဆံုုးၿမိ ုု ့ၿဖစ္လိုု ့ ကားအားမခံက ေစ်းမ်ားတယ္။ ကားမွတ္ပံုုတင္ဖိုု ့သြားတာ မီးလံုုးမေကာင္းလိုု ့၊ ကားၿပတင္းေအာက္ဖက္နားမွာ VIN နံပါတ္ပါၿပီး ကားေရွ ့ကဒက္ရွ္ဘုုတ္မွာ VIN နံပါတ္မပါလိုု ့ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ရဲ ့ ၿမိ ုု ့ေတာ္ဖရန္ ့ဖြတ္ၿမိ  ုု ့က ေမာ္ေတာ္ကားရံုုးကိုုလွမ္းေတာင္း၊ VIN နံပါတ္မရိွဘူးဆိုုေတာ့ ခိုုးခံရတဲ့ကားမ်ားလားတဲ့။ လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု ့ထဲက ေမာ္ေတာ္ကားရံုုးကိုု ပိုု ့လိုုက္လိုု ့ အိမ္ရွင္ကိုု အကူအညီေတာင္း လိုုက္ပိုု ့ခိုုင္းၿပီး သြားယူ။

အေရာင္းအဝယ္စာခ်ဳပ္မပါလိုု ့ ဖိုု ့ဝိန္းကအစ္မကိုု လွမ္းေတာင္းေတာ့ ကားက သူ ့နာမည္ေပါက္မဟုုတ္ဘူးတဲ့ အရင္ေရာင္းခဲ့သူနာမည္နဲ ့ပဲ ေမာင္းေနတာတဲ့။ စန္းစန္း နင္ ငါတိုု ့ကားကိုုဝယ္တုုန္းက ဂဂၤါနဲ ့နင္ ဘဏ္မွာ အေရာင္းအဝယ္စာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ထိုုးတာ မွတ္မိလား။ မွတ္မိတယ္ ငါ အီဂ်စ္မေလးအာရပ္ကိုု ကားေရာင္းတုုန္းကလည္း ဘဏ္မွာပဲ အေရာင္းအဝယ္စာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ထုုိးခဲ့တာ။ အရင္ေရာင္းခဲ့သူက တၿခားၿပည္နယ္ကိုု ေၿပာင္းသြားခဲ့ရင္ ဘယ္လိုုလုုပ္မလဲ ဒုုကၡပါပဲ ဘယ္လိုု ့သူ ့နာမည္မေၿပာင္းထားတာလဲ လြယ္လြယ္ေလးကိုု ဘဏ္မွာသြားလုုပ္ရင္ ပိုုက္ဆံေပးရတာလည္းမဟုုတ္ဘဲနဲ ့ အဲ ... အဲဒါေတာ့ ငါလည္း မသိဘူးဟ။ ကံေကာင္းတာက အရင္ေရာင္းခဲ့သူက ဖိုု ့ဝိန္းၿမိ ုု ့မွာပဲ ရိွေနေသးေတာ့ စာခ်ဳပ္ကိုုလက္မွတ္ထိုုးခိုုင္း အသိဆရာေတာ္ဘုုန္းၾကီးက ႏိုုထရီထုုၿပီး အရင္ေရာင္းသူက ကိုုယ့္ကိုုေရာင္းတယ္ဆိုုတဲ့ အေရာင္းအဝယ္စာခ်ဳပ္ ရလာတဲ့အေၾကာင္းကိုုေတာ့ ဆူနမ္တိုု ့ကိုု မေၿပာၿပေတာ့ပါဘူး။ ေၿပာလိုုက္ရင္ ပါးစပ္ကေလးဟ မ်က္လံုုးအၿပ ူးသား အံ့အားသင့္တဲ့မ်က္လံုုးေတြ what .... why ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းေတြကိုု ကိုုယ္မေၿဖရွင္းႏိုုင္ေတာ့လိုု ့ပါဘဲ။ ဒီလိုုနဲ ့ ေမာ္ေတာ္ကားရံုုးကိုု ၅ ေခါက္ေၿမာက္ေရာက္ၿပီးမွ မွတ္ပံုုတင္ႏိုုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုုမ်ိဳး အလြန္လြယ္ကူရိုုးစင္းတဲ့ ကားမွတ္ပံုုတင္တာေလးကိုုေတာင္ ခက္ခဲခက္ဆစ္ လုုပ္ယူရသူပါ။ ကိုုယ့္ကိုုလည္း သိပါတယ္ ကိုုယ္ဟာ ဘယ္အရာကိုုမွ လြယ္လင့္တကူ ရရိုုးထံုုးစံမရိွ၊ သူမ်ားထက္ ႏွစ္ဆ၊ သံုုးဆပိုုၾကိ ုုးစားရ၊ ပင္ပန္းမဲ့ဇာတာပါတယ္ဆိုုတာ။ ကန္တက္ကီရံုုးမွာ ေလးေအာ့ၿဖစ္ၿပီး ေမရီလန္းၿပည္နယ္ကိုု ေၿပာင္းတဲ့အေၾကာင္းကိုုေတာ့ ေနာက္အပိုုင္းေတြမွ ဆက္ပါဦးမယ္။

စန္းထြန္း
ႏိုုဝင္ဘာ ၁၅၊ ၂၀၁၇။

11 November 2017

ဂ်ီစီ ခရီးၾကမ္း - ၅

ေက်ာင္းမွာ ၈ လတက္ ၂ ႏွစ္ခြဲ အင္တန္းရွစ္ဆင္း အလုုပ္အခ်ိန္ၿပည့္လုုပ္ အေဝးသင္တက္တာကိုု Ciricular Practical Training CPT လိုု ့ ေခၚပါတယ္။ ေက်ာင္း ၂ ႏွစ္တက္ ၂ ႏွစ္  အင္တန္းရွစ္ဆင္းတာကိုု Optional Practical Training OPT လိုု ့ ေခၚပါတယ္။ OPT ဆင္းေနတုုန္း စာလုုပ္စရာမလိုုေတာ့ CPT က OPT ထက္ ပိုုပင္ပန္းတယ္လိုု ့ထင္တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ေက်ာင္းက CPT ၈ လ ေက်ာင္းတက္ၿပီးတာနဲ ့ လုုပ္ငန္းခြင္ဝင္ဖိုု ့ သင္တန္းေပးတယ္။ စီဗြီေဖာင္ေပးလိုုက္ရင္ replacement course သင္ၾကားတဲ့ဆရာေတြက စာမ်က္ႏွာ ၂ မ်က္ႏွာ စတိတ္ေဖာမတ္နဲ ့ ၿပင္ဆင္ထားတဲ့ စီဗီြေဖာင္ ၿပန္ေပးတယ္။ အေမရိကန္ ဓေလ့ထံုုးစံေတြကိုု သင္ၾကားေပးတယ္။ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ မနီးမေဝးသင့္ေတာ္တဲ့ အကြာအေဝးကေန မဖြမညွစ္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တတ္ေအာင္ ေက်ာင္းသားေတြ တေယာက္ၿခင္းအခန္းေရွ ့ထြက္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရတယ္။ အင္တာဗ်ဴးသြားတဲ့အခါ ရံုုးဝတ္စံုုဝတ္ဆင္သင့္ၿပီး ခႏၶာကိုုယ္မွာ အေရာင္ ၃ ေရာင္ထက္ မပိုုသင့္ဘူး။ ဟိုုင္း ေဟာင္းအာယူဆိုုတာ ဟိုုင္းပါတဲ့။ အေမရိကန္ေတြက အနံ ့ကိုုသတိထားလိုု ့ ဆိုုးဝါးတဲ့အနံ ့ေတြ မရိွဖိုု ့လိုုတယ္။ အရည္အခ်င္းတူတဲ့ႏွစ္ေယာက္ဆိုု လက္ေၿမာက္ခိုုင္း အနံ ့ဆိုုးမထြက္တဲသူကိုု ေရြးမယ္ဆိုုတဲ့ ကာတြန္းေလးၿပေတာ့ ရယ္လိုုက္ၾကတာ။ ၁ မိနစ္အတြင္း ကိုုယ့္အေၾကာင္းကိုု အထိမိဆံုုး ေၿပာႏိုုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ရတယ္။

အင္တာဗ်ဴးရင္ ေမးတတ္တဲ့ ကိုုယ့္ရဲ ့အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္၊ ဘယ္အခက္အခဲက ဂုုဏ္အယူရဆံုုးလဲ၊ ဘာေတြေလ့လာသင္ယူခ်င္လဲ၊ အားလပ္ခ်ိန္မွာ ဘာေတြလုုပ္သလဲ၊ ဘာဝါသနာပါလဲဆိုုတာေတြ ၿပင္ဆင္ရတယ္။ အတန္းေဖာ္ေတြ ေၿပာတဲ့အထဲမွာ ေကာင္းတာေတြပါရင္ မွတ္ထားၿပီး အင္တာဗ်ဴးေၿဖတဲ့အခါ ထည့္ေၿပာတယ္။ စတိတ္မွာ ဘာ visa status နဲ ့ေနတာလဲလိုု ့ေမးရင္ F1 ေက်ာင္းသားဗီဇာလိုု ့ မေၿဖနဲ ့။ ေက်ာင္းသားဗီဇာလိုု ့ ေၿဖလိုုက္လိုု ့ကေတာ့ တခါတည္းဖုုန္းခ်သြားေရာ။ တရားဝင္အလုုပ္လုုပ္ခြင့္ work authorization  ၂ ႏွစ္ခြဲ ရိွပါတယ္ ေက်ာင္းသားဗီဇာနဲ ့လိုု ့ ေၿဖရတယ္လိုု ့ သင္တယ္။ ဒီေလာက္အတန္တန္ သင္ေနတဲ့ၾကားထဲက ဘာဗီဇာနဲ ့ ေနတာလဲလိုု ့ လွ်ပ္တၿပတ္ေမးလိုုက္တဲ့အခါ အီသီယိုုးပီးယားေက်ာင္းသားေယဒီက ေက်ာင္းသားဗီဇာနဲ ့ပါလိုု ့ မဆိုုင္းမတြေၿဖလိုုက္တဲ့အခါ တတန္းလံုုး ပြဲက်ေတာ့တာပဲ။ အာဂ်ီရိုုထမင္းစားေဆာင္မွာေတြ ့တဲ့ ေယဒီကိုု ဘာဗီဇာနဲ ့ေနတာလဲလိုု ့ေနာက္ေတာ့ တရားဝင္အလုုပ္လုုပ္ခြင့္ရိွတဲ့ ေက်ာင္းသားဗီဇာပါလိုု ့ အရႊန္းသံေလးနဲ ့ ၿပန္ေၿဖတယ္။ အင္တာဗ်ဴးမွာေမးတတ္တဲ့ ပုုစာၦေတြ၊ ၿပသနာေၿဖရွင္းနည္းေတြ ေလ့လာၿပီး အင္တာဗ်ဴးေကာင္းေကာင္း ေၿဖႏိုုင္ဖိုု ့ ၿပင္ဆင္ရတယ္။ အလုုပ္ေအာ္ဖာရတဲ့အခါ ခ်က္ခ်င္းလက္မွတ္မထိုုးဘဲ ေက်ာင္းကိုုအရင္ၿပ ေက်ာင္းမွအိုုေကဆိုုမွ လက္မွတ္ထိုုးသင့္ပါတယ္တဲ့။

ကိုုယ္ေတြက စတိတ္အေတြ ့အၾကံ ုုမရိွေသးေတာ့ စာခ်ဳပ္ထဲက လွည့္ကြက္ေတြကိုု မသိႏိုုင္ဘူးေလ။ ရိုုက္စားအိႏိၵယကုုမၺဏီေတြ အထူးသၿဖင့္ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ဖက္ကဟာေတြက ေက်ာင္းသားေတြ အလုုပ္အရမ္းလိုုခ်င္ေနမွန္းသိေတာ့ သူတိုု ့ဆီမွာ သင္တန္းလာတက္ ၃ လၿပီးရင္ အလုုပ္သြင္းေပးမယ္ ၆ လလုုပ္ေပးရမယ္ဆိုုၿပီး မက္လံုုးေပး။ ေနာက္ေတာ့ သူတိုု ့ပေရာဂ်က္ေတြမွာ လစာနည္းနည္းနဲ ့ မတန္မရာလုုပ္ခိုုင္း။ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့အလုုပ္ေအာ္ဖာရေတာ့ ထြက္လိုု ့လည္းမရ ထြက္ရင္ ၆ လစာေပးရမယ္ဆိုုလိုု ့ ေက်ာင္းက ကူညီေၿဖးရွင္းေပးရတာေတြ ရိွတယ္။ အလုုပ္ရရင္၊ အလုုပ္ေၿပာင္းရင္၊ ေလးေအာ့ဖ္ၿဖစ္ရင္၊ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အရင္ဆံုုးေက်ာင္းကိုု အေၾကာင္းေၾကာင္းရမယ္တဲ့။ စတိတ္မွာ SSN Social Security Number က အေရးၾကီးတယ္။ အင္တာဗ်ဴးေတြမွာ background check လုုပ္ခ်င္လိုု ့ SSN နံပါတ္ေတာင္းရင္ ေနာက္ဆံုုးဂဏၰန္း ၄ လံုုးကိုုသာ ေပးပါတဲ့။ SSN ကဒ္ဆိုုတာ ဂဏၰန္း ၉  လံုုး နာမည္ပါတဲ့ စာရႊက္ေသးေသးေလးတခုု။ နာမည္နဲ ့ SSN နံပါတ္သိရင္ identity theft လုုပ္ႏိုုင္တယ္တဲ့။ ေက်ာင္းေရာက္ၿပီး ၂ လအၾကာ ကြန္ပ်ဴတာအခန္းေစာင့္ ၅ နာရီလားမသိ လုုပ္ရတယ္။ ေက်ာင္းက ပိုုက္ဆံနည္းနည္းေပးတယ္ SSN ရေအာင္လိုု ့။ သိလား စန္းစန္း SSN က အေရးၾကီးတယ္ အမ္းထရူးဂူရုုန္းက နီဘာစကားၿပည္နယ္က တကၠသိုုလ္တခုုမွာ တက္ေနတာ ၆ လ ၾကာတဲ့အထိ SSN မရလိုု ့ ဒီေက်ာင္းကိုုေၿပာင္းလာတာ။

စတိတ္မွာ credit scores လည္း အေရးၾကီးတယ္ ခရက္ဒစ္ကဒ္သံုုးၿပီး ပိုုက္ဆံဆပ္ႏိုုင္မွ ခရက္ဒစ္စကိုုးတက္မွာ။ ကယ္ပီတန္ဝမ္းဘဏ္က ေက်ာင္းသားခရက္ဒစ္ကဒ္ကိုု အရင္ဆံုုးရတာက မိုုင္းဖန္။ ခရက္ဒစ္စကိုုး မ်ားမ်ားတက္ေအာင္ဆိုုၿပီး pizza ranch ၾကက္ေၾကာ္ဆိုုင္ကိုု ခဏခဏခ်ီတက္ၾကတယ္။ မိုုင္းဖန္ခမ်ာ ကိုုယ္တိုု ့ ညွင္းဆဲသမွ် ခံရတယ္။ ခရက္ဒစ္စကိုုးက တက္ဖိုု ့ခက္သေလာက္ က်ဖိုု ့ေတာ့ အင္မတန္လြယ္တာ။ အခ်ိန္မွီမဆပ္ရင္ ေနာက္ၾကေၾကးမ်ားတယ္။ ခရက္ဒစ္ကဒ္ေတြ အမ်ားၾကီးေလွ်ာက္ဖြင့္ရင္၊ JCrew ၊ Banana Republic တိုု ့လိုု အဝတ္အထည္ကုုမၺဏီေတြက ခရက္ဒစ္ကဒ္ေတြဖြင့္ရင္၊ အခ်ိန္မွီအေၾကြးမဆပ္ရင္ ခရက္ဒစ္စကိုုးက်တယ္။ ကန္တက္ကီရံုုးမွာ PNC ဘဏ္က ဘဏ္ကဒ္ေတြအေၾကာင္း လာရွင္းၿပေတာ့ debit card ေပမဲ့ ခရက္ဒစ္စတိုုးေတြ တိုုးေအာင္လုုပ္တဲ့ကဒ္ရိွတယ္လိုု ့ေၿပာတယ္။ ေက်ာင္းမွာ recruiting လာလုုပ္တဲ့ Micro Retails ကုုမၺဏီကေန ပထမဆံုုးအင္တာဗ်ဴးနဲ ့ အင္တန္းရွစ္အလုုပ္ရသြားတဲ့ ယန္းဇီနဲ ့ ေဘာ္ဒါေပါင္ အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ ကလီဗီလန္းၿမိ ုု ့နားကိုု ေၿပာင္းသြားၾကတယ္။ ယန္းဇီေက်ာင္းက ထြက္ခါၿပီးမၾကာခင္ ကိုုယ္တိုု ့ကားကိုု ေဘးခန္းကဂ်ဴနီယာ အီဂ်စ္မေလးက ၅၀၀ နဲ ့ဝယ္သြားတယ္။ ၆၀၀ နဲ ့ဝယ္ ၅၀၀ နဲ ့ေရာင္း ကားေမာင္းလိုုင္စင္လည္းရ ပိုုက္ဆံလည္း မရံႈးတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးေပးတဲ့ကားဆိုုပါေတာ့။ Algorithms ဘာသာရပ္မွာ B- ရေပမဲ့ တကၠဆပ္ၿပည္နယ္မွာ အလုုပ္ရလိုု ့အေဝးသင္က်မွ Alogrithms ထပ္တက္ဆိုုၿပီး ကေမၻာဒီးယားေလး ခ်န္ဒရီယာကိုု ေက်ာင္းကေန ထြက္ခြာခြင့္ေပးလိုုက္တယ္။

ဆူနမ္၊ စန္းထြန္း၊ မိုုင္းဖန္
ဧၿပီ ၆၊ ၂၀၁၂။ Good Friday အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီၿမိ ုု ့လည္က ဗီယက္နမ္စားေသာက္ဆိုုင္
Alogrithms မွာ A Hons ရတဲ့ တရုုတ္နဲ ့နီေပါေက်ာင္းသား ၂ ေယာက္ ပေရာ္ဖက္ဆာရူဘီ ေထာက္ခံေပးလိုု ့ အေမဇြန္ကိုု အင္တာဗ်ဴးသြားရတယ္။ အေနာက္ဖက္ ဝါရွင္တန္ၿပည္နယ္ ဆီေရတယ္ၿမိ ုု ့အထိ ေလယာဥ္လတ္မွတ္၊ ဟိုုတယ္ခေတြကိုု အေမဇြန္ကေပးတယ္။ ဘာေတြေမးလဲဆိုုေတာ့ အစံုုပဲ ေမးသမွ်ကိုု ဝိုုက္ဘုုတ္ေပၚမွာရွင္းၿပရတာ တေနကုုန္ပဲတဲ့။ အေမဇြန္အင္တာဗ်ဴး အင္မတန္ခက္သလို အေမဇြန္ကုုမၺဏီက တကယ္ေကာင္းတယ္။ နင္ သိပ္ေတာ္တာပဲလိုု ့ ခ်ီးမြမ္းေတာ့ ငါလား တခ်ိဳ ့ဘာသာေတြမွာ  B- ရတယ္ တခ်ိဳ ့ဘာသာေတြမွာ ေအာင္ရံုု တခ်ိဳ ့ဘာသာေတြက်ေတာ့ စိတ္ဝင္စားလိုု ့ အမွတ္နည္းနည္းေကာင္းတယ္ ေအေက်ာင္းသားမဟုုတ္ဘူးတဲ့။ မိုုင္းဖန္က ဘာသာတိုုင္း ေအရတဲ့ ေအေက်ာင္းသူ။ ကိုုယ့္မွာလည္း အလုုပ္မရေသးေတာ့ ဘယ္သြားမွန္းမသိ။ ကေမၻာဒီယားေလး ဆမ္နမ္ခ်န္လိုု သြားေနစရာအစ္မအိမ္၊ အသိမိတ္ေဆြ၊ အမ်ိဳးအိမ္မရိွ။ ေက်ာင္းမွာဆက္ေနလိုု ့ေတာ့ရတယ္ အၿပင္ေဆာင္မွာေန ခ်က္ၿပ ုုတ္စားရင္ စရိတ္သက္သာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၿမိ ုု ့ၾကီးေတြမွာ အလုုပ္ရဖိုု ့လြယ္ကူေတာ့ ၿမိ ုု ့ၾကီးေတြဆီ သြားသင့္တယ္လိုု ့ ဒါရိုုက္တာဒီလိန္းက အၾကံေပးတယ္။ ကိုုယ္သြားစရာမရိွ ၿဖစ္ေနတာကိုု ဆူနမ္သိသြားေတာ့ မိုုင္းဖန္ကိုုေၿပာ မိုုင္းဖန္က သူ ့ဆီမွာလာေနၿပီး အလုုပ္ရွာဖိုု ့ေၿပာတယ္။ ေက်ာင္းကေန အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီၿမိ ုု ့အထိ ဘတ္စ္ကားလတ္မွတ္ကိုု မိုုင္းဖန္ ဝယ္ပိုု ့ေပးတယ္။

အလုုပ္ရွာတာ ၃ လရိွေနၿပီ အလုုပ္မရေသးတဲ့ဆူနမ္ကိုု မိုုင္းဖန္ကေၿပာေပးလိုု ့ မိုုင္းဖန္ကုုမၺဏီက ဆူနမ့္ကိုု အင္တာဗ်ဴး အလုုပ္ေအာ္ဖာရလိုု ့ကိုုယ္ေရာက္ၿပီး ေနာက္တေန ့ ဆူနမ္ ေရာက္လာတယ္။ ကိုုယ့္ေနစားစရိတ္ကိုု မိုုင္းဖန္နဲ ့ဆူနမ္ တာဝန္ယူတယ္။ တေယာက္ခ်က္တာ တေယာက္မစားႏိုုင္ ကိုုယ့္အစားအစာ ကိုုယ့္ဘာသာခ်က္စား သံုုးေယာက္လံုုး အခ်က္အၿပ ုုတ္မကႊ်မ္း။ မိုုင္းဖန္နဲ ့ကိုုယ္က ငါးေပါင္းစားရင္ ဆူနမ္က ညီွလိုု ့တဲ့။ မိုုင္းဖန္က ပရိုုဂရမ္းမင္းမကႊ်မ္းတဲ့ဆူနမ္ကိုု ညေနတိုုင္း စာသင္တယ္။ သူ အလုုပ္သြင္းေပးထားတာဆိုုေတာ့ ဆူနမ္မလုုပ္ႏိုုင္မွာကိုု မိုုင္းဖန္က စိတ္ပူ။ ဆူနမ္ကလည္း မိုုင္းဖန္ မ်က္ႏွာပ်က္ရမွာစိုုးလိုု ့ စိတ္ဖိစီး။ အလုုပ္ရွာတဲ့ဆိုုဒ္ေတြမွာ စီဗီြေဖာင္ေတြ တင္ၿပီးတာနဲ ့ ဘဝဟာ သနားစရာ။ အိပ္ယာကေတာင္ မႏိုုးေသးဘူး ဖုုန္းေခၚေနၿပီ။ တေန ့တေန ့ အင္တာနက္ဆိုုဒ္မွာ စီဗီြေဖာင္ပစ္တင္၊ ဖုုန္းလာရင္ေၿဖ၊ အင္တာဗ်ဴးေၿဖဖိုု ့ၿပင္ဆင္၊ အင္တာဗ်ဴးေၿဖ၊ ေလ့လာသင္ယူနဲ ့ ယားလိုု ့ေတာင္ မကုုတ္အား။ အလုုပ္ရွာတဲ့သူက အလုုပ္လုုပ္တဲ့သူထက္ ပင္ပန္းတယ္။ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္  ဘယ္ေတာ့မွ အလုုပ္ရမယ္မွန္းမသိ။ ၄၅ မိနစ္အေဝးက စင္စင္နာတီၿမိ ုု ့မွာ ေရးေၿဖလာေၿဖဆိုုေတာ့ တကၠစီငွားရင္ ပိုုက္ဆံအမ်ားၾကီးကုုန္မယ္ မိုုင္းဖန္နဲ ့ဆူနမ္က ရံုုးမသြားခင္ ကိုုယ့္ကိုုလိုုက္ပိုု ့၊ ေရးေၿဖစာေမးပြဲေၿဖ၊ အေၿဖလႊာကိုု မိုုင္ ၁၀၀ အေဝးက ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု ့ကရံုုးကိုု ဖတ္စ္နဲ ့ပိုု ့၊ လူ ၄ ေယာက္နဲ ့ ဖုုန္းအင္တာဗ်ဴး ၁ နာရီေလာက္ေၿဖ။ ေန ့လည္ထမင္းစားခ်ိန္မွာ မိုုင္းဖန္နဲ ့ဆူနမ္လာေခၚ။

ေရးေၿဖ၊ ဖုုန္းအင္တာဗ်ဴးေအာင္ေတာ့ လူေတြ ့အင္တာဗ်ဴး face to face လာေၿဖခိုုင္းတယ္။ မနက္ ၉  နာရီရံုုးမတက္ခင္ စင္စင္နာတီၿမိ ုု ့လည္ေကာင္မွာရိွတဲ့ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာ ခ်ေပးခဲ့တယ္။ မိုုင္းဖန္က အင္တာဗ်ဴးသြားေၿဖတဲ့အခါသံုုးဖိုု ့ ပိုုက္ဆံ ၁၀၀ ေပးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုုန္းက စမတ္ဖုုန္းမရိွ တလ ၄၀ ေပးရတဲ့ prepaid ဖုုန္းဆိုုေတာ့ အင္တာနက္ပြတ္လိုု ့မရဘူး စာအုုပ္သယ္ရတယ္။ ေန ့လည္ ၁၁ နာရီ ဘတ္စ္ကားစီး ေန ့လည္ ၁ နာရီ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု ့လည္ေကာင္ေရာက္။ တကၠစီ နာရီဝက္စီး လူ ၄ ေယာက္နဲ ့ အင္တာဗ်ဴး  ၂ နာရီေၿဖ၊ အၿပန္တကၠစီလာေခၚ၊ ည ၆ နာရီ ခြဲ ဘတ္စ္ကားနဲ ့ၿပန္။ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ရင္း ၿမိ ုုုု ့လည္ေကာင္တဝိုုက္ ပတ္ေလွ်ာက္ၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္။၊ ည ၉  နာရီခြဲ မိုုင္းဖန္တိုု ့လာၾကိ ုု ေန ့လည္စာလြတ္။ မိုုင္းဖန္တိုု ့လည္း လမ္းေတြမွားလိုု ့ အေတာ္ၾကီးၾကာမွ ေရာက္လာတယ္။ အင္တာဗ်ဴးတဲ့ ဝီလီယမ္ဂရင္းက ကိုုယ္ recursive နဲ ့ေၿဖထားတာကိုု သေဘာက်လိုု ့တဲ့။ ဟင္း ဟင္း FPP အတန္းကိုု ႏွစ္ေခါက္တက္ ထံုုးလိုုေၿခ ေရလိုုေႏွာက္ ေထာင္းလေမာင္းေႀကထားတဲ့ တန္ဖိုုးေတြ ခံစားရၿပီ။ ပရိုုဂရမ္းမင္း ေၿဖထားတာကိုုၾကည့္ၿပီး ေၿဖသူရဲ ့ ၿပသနာေၿဖရွင္းနည္း problem solving skill ၊ စဥ္းစားနည္း၊ ၿဖတ္ထိုုးညဏ္၊ IQ ကိုု ခန္ ့မွန္းလိုု ့ရတယ္ထင္တယ္။ အင္တာဗ်ဳးၿပီး တပတ္အၾကာ ေအာ္ဖာရေတာ့ ႏွစ္ပတ္အတြင္း ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု ့ကိုု ေၿပာင္းရတယ္။ ကိုုယ့္ရဲ ့ money eater ကား၊ လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု ့က အေတြ ့အေၾကံ ုုေတြအေၾကာင္းကေတာ့ ေနာက္အပိုုင္းက်မွ ဆက္ပါဦးမယ္။

ႏိုုဝင္ဘာ ၁၁ ၊ ၂၀၁၇။
စန္းထြန္း